Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

*Δημήτρης

«Έμπνευση σημαίνει η πνοή μέσα σου. Όπως και κάθε θαύμα, η έμπνευση έχει τη διάρκεια στιγμής. Είναι μια ξαφνική σύλληψη που σου δημιουργεί ευφορία. Δεν σου επιτρέπεται να την αγνοήσεις. Πρέπει να την αρπάξεις, να τη γευτείς, να την αφήσεις να σε παρασύρει. Η ζωή γίνεται συναρπαστική όταν υπάρχει έμπνευση. Όταν έρχεται αυτή η θεία, ιερή πνοή μέσα σου. Μουσικά η έμπνευση για μένα είναι ένα ελάχιστο, μικρό μοτίβο, ένα ηχητικό νεφέλωμα, το οποίο αποτελεί απλά την αρχή για κάτι που θα λάβει αργότερα την οριστική μορφή του.»
Είπε τέτοια κι άλλα πολλά. Είπε όσα έπρεπε και κυρίως όσα ήθελε. Το σίγουρο είναι ότι ήταν εκεί, ήταν παρών, ένας υπέροχος συνομιλητής που μίλησε για τη μουσική, το πώς βλέπει τη ζωή, τη δουλειά, τους ανθρώπους γύρω του. Ο συνθέτης Δημήτρης Μαραμής αποδεινύει τη μεγαλύτερη επιτυχία του με τον χαρακτήρα που ακέραια μεγαλώνει, κινείται, σκέφτεται και κυρίως δημιουργεί. Τον ευχαριστώ για ένα από τα ωραιότερα ραδιοφωνικά μου δίωρα. Ανακαλύψτε τον!



* η δεύτερη μιας σειράς συζητήσεων που έχω τη χαρά φέτος να φιλοξενώ, απογεύματα Πέμπτης, 18.00 - 20.00 στον maga.gr/radio

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

*Χρήστος

«Ζει σ'έναν τόπο - όχι - , σ'ένα σπίτι - όχι - , ζει σ'ένα μπάνιο, όπου μπορεί να περνά ατέλειωτες ώρες χωρίς να την ενοχλούν , καταπίνοντας μικρές ασπιρίνες για να διώξει την καθημερινή ημικρανία, στάζοντας δύο ή περισσότερες σταγόνες κολλύριο σε κάθε μάτι μέχρι να φύγει ο ερεθισμός, βουρτσίζοντας δυνατά τα δόντια, ξεπλένοντας το στόμα με το σωστό διάλυμα, ψεκάζοντας τα ούλα και τον ουρανίσκο με διαφορετικά σπρέι για να εξαφανίσει κάθε μυρωδιά από αλκοόλ, και αποφεύγοντας να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη.»
(Η τελευταία εικόνα, εκδ. Κέδρος, 1998)

Αυτή ήταν η πρώτη παράγραφος που με κέρδισε. Κι ακολούθησαν κι άλλες. Έγιναν τα γραπτά του δικά μου, αγαπημένα. Γεμάτα μνήμες, ήρωες που επιστρέφουν στο παρελθόν τους, για να το αλλάξουν, να το φωτίσουν, να το ανατρέψουν. Ο Χρήστος Αγγελάκος είναι συγγραφέας που αγαπάει τους ήρωές του. Γι'αυτό δεν τους χαρίζεται. Τους τιμωρεί γλυκά.
Και μου έκανε μεγάλη τιμή που μοιράστηκε μαζί μου τον ραδιοφωνικό μου χρόνο, λίγες μέρες πριν. Η κουβέντα μαζί του θα μπει στη βιβλιογραφία του που φτιάχνω στο μυαλό μου. 

Καθώς κοιτάζεις το βυθό μ'ένα γυαλί
και είναι όλα καθαρά και ξοφλημένα
(Τα φώτα απέναντι, εκδ. Ίκαρος, 2008)


*η πρώτη μιας σειράς συζητήσεων που φέτος θα έχω τη χαρά να φιλοξενώ