Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Φερμουάρ

Στο μέλλον ο ουρανός θα έχει φερμουάρ
να γδύνεται μόνο όταν εκείνος θέλει.
Να δείχνει αυτό που περισσεύει
λιακάδα, γυμνό γαλανό,
αναπόδραστο.
Να σε κυκλώνει κάτι που να αξίζει να κρυφτείς,
να επιδρά μια εποχή.
Μέρα, νύχτα, 
χειμώνας ή άνοιξη,

αντί για ανθρώπους που πέφτουν 
οι βροχές είναι γεμάτες απ'αυτούς
πέφτουν ουρανοκατέβατοι.

Εμείς μανίκια πάντα στις βροχές κατεβασμένα .

Στο μέλλον θα τολμάς με επιφυλάξεις,
θα πέφτεις από ύψη 
με χέρια ανοικτά να περιμένουν να σε πιάσουν. 
Στο μέλλον ο ουρανός θα έχει φερμουάρ
Για να σκαλώνεις στα μεταλλικά του δόντια
πέφτοντας.



Κάποτε κι εσύ είχες εποχές.
Κάποτε ήσουν παραπάνω απ'ότι είχες.
Τι σημασία έχει το πέσιμο αν πέφτεις στα πόδια σου όρθιος. 
εγώ αυτό το λέω αναπηρία.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Εδώ κι αλλού (ανάμεσα)

Ανάμεσα στο εδώ και στο αλλού 
υπάρχουν τόσα σώματα με μάρμαρα πλακωμένα.
Με σταυρούς
και λουλούδια πλαστικά 
δίχως νερό να απορροφούν τη θλίψη μας.


Σήμερα πρωί ,
5 χρόνια μετά 
κάναμε εκταφή στη γιαγιά μου.
Και ήμουν εκεί περιμένοντας κι εγώ δεν ξέρω τι
ίσως να δω τι απέγινε
ίσως να θυμηθώ τη φωνή της.
Το μόνο που είδα ήταν χώμα
κι αν άφησα από μέσα μου ένα παιδί να της μιλήσει 
ήταν γιατί της το χρωστούσα.
Δεν ξέρω πού είναι το αλλού της,
ξέρω πόσο πολύ μου έλειψε
το εδώ της.



Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Μέ (τα) λλον

Στο μέλλον θα μιλάς με τις προθέσεις
όχι τις πράξεις
και όσα σκέφτεσαι θα με ταΐζουν όσο πρέπει για να σε ανέχομαι.
Θα ξεφυτρώνει περιέργεια στο ενδιαφέρον σου
κι εγώ θα κάνω με το χέρι μια κίνηση
από μπροστά μου να τη διώξω όπως τη μύγα.
Κι όπως το χέρι θα σηκώνω
θα ξεγλιστρούν απ΄το ρολόι μου οι δείκτες,
μια κατηφόρα θα περνούν από το μπράτσο μου
και θα τους καταπίνω.
Ο χρόνος θα'χει γεύση από μέταλλο
και δε θα τον χορταίνω.
Κι αυτή σου η πρόθεση
σαν μέταλλο να λιώσω
παίρνει ένα χρόνο και για μένα ακαθόριστο.


Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Tσιμέντο

Στις βροχές ανυποχώρητος,
σήκωνες τα πόδια σου στις μύτες λες και θα χόρευες


με το τσιμέντο από κάτω να υγραίνεται 

με χίλια στόματα ανοικτά
και να ζητά να καταπιεί ένα χορό σου.
Κι ύστερα τα μάτια σου,
αφού στο μέσα σου τα βούτηξες
έτσι βρεγμένα και αυτά 


κοιτούσαν τα βήματα σου που δεν έβρισκαν προορισμό.
Τι να σου κάνει όμως και ο προορισμός ,


εδώ στο τσιμέντο έχουμε χορό.






Κι από ψηλά να μας κοιτούν τα δάπεδα δε φτάνει πάλι τη βροχή να σταματήσουν,
κάθε ομπρέλα ξέρει πότε μόνη της να κλείνει.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Μία στο τόσο

Να γεμίζουν οι δρόμοι με φωτιές 
και με τα χέρια να τις προστατεύουμε,
μία στο τόσο
ένα ξημέρωμα στη νύχτα.
Κι ας είναι ελεγχόμενο αυτό μας το ξημέρωμα
έχουμε δάκτυλα και κάπως τα ζεσταίνουμε
κι άμα τα μάθουμε στη ζέστη,
μετά για να ξεμάθουν είναι δύσκολο.
Κι άντε μετά να πείσεις και τη νύχτα να σβήσει όλες τις φωτιές.