Παύση

Δύσκολο να καλωσορίσεις παύσεις.
Δύσκολο να επιλέξεις το πότε,το πόσο ,το που.
Και η μορφή τους να διαφέρει είναι μια πιθανότητα.
Άλλοτε γδάρσιμο που ξεκολλάς τα πράγματα ένα ένα από το μέσα σου δωμάτιο
και επιλέγεις διαφορετική διακόσμηση.
Όχι γιατί βαρέθηκες τα ίδια σου τα έπιπλα,
αλλά γιατί μάζεψες ήδη τόση σκόνη κάτω απ'τα χαλιά σου και σηκώθηκαν τα έπιπλα 
στο ύψος των ματιών σου φτάσαν.
Κρύβουμε όλοι λίγη σκόνη κάτω από τα πόδια μας κι ας την ποδοπατούμε να μη χαλάσει το οπτικό μας πεδίο.
Άλλοτε φρέσκος σου αέρας να μυρίσει επιθυμείς 
κοπανιστός όπως κι αν είναι ,είναι αέρας.
Και όσα έπιπλα στο δρόμο δε βρεθούν, ένα μερίδιο αέρα το χρειάζονται. 


Δεν βρίσκεις εύκολα μετά τις λέξεις να μιλήσεις για την παύση.
Ανεβαίνουν οι κόμποι στο λαιμό,
αναμειγνύονται τα πρόσωπα που σε πνίξαν κι αυτά που σε κλείδωσαν
οι πράξεις και οι αφορμές
τα όχι που αν είχες ξεστομίσει θα ήταν ένα μεγάλο ναι στα τώρα λόγια σου.


Να αρχίσω για ένα Μάρτη και να φανεί ότι το γδάρσιμό του με επηρέασε θα είναι σαν να προκαταβάλλω τις σκέψεις μου .
Να πω ότι έπαψα,άλλαξα ή έσχισα γραμμές απ'τα παρόντα μου θα είναι επίσης λίγο.
Σκέφτηκα να σβήσω τις γραμμές μου και να γράψω απ'την αρχή,
όχι σε τετράδια
αλλά εκεί που τα λόγια μου είναι φωνήματα, οι πράξεις μου υπαρκτές,
πόσες φορές δε σκέφτηκα να πάψω; 
Όχι να διορθώσω,δεν είμαι υπέρ του γυρίσματος στο χρόνο
αλλά της διακοπής,
του τέλους όταν ένα ποτήρι ξεχειλίζει και ποτίζει το έδαφος παράλληλα με εκείνο το γυάλινο παρόν. 


Θα πω για το μούδιασμα του σώματος όταν η παύση είναι αναγκαία κατάσταση
επαναπροσδιορισμού.
Ανοίγεις τα χείλη διάπλατα, η φωνή εγκλωβίζεται, τα μάτια αναζητούν γύρω διέξοδο 
πριν δώσουν εντολή στα πόδια να τρέξουν
εσύ αναλογίζεσαι γιατί βρισκόσουν τόσο καιρό σ'αυτά τα λάθη 
σαν τη λέαινα να τα υπερασπίζεσαι μέχρι θανάτου
κι αυτά να σε κοιτάζουν σαρκοβόρα.
Και τότε έρχεται η επέμβαση του αστάθμητου πάντοτε παράγοντα
τα λάθη να σε καίνε και τη φωτιά τους να θες να αποφύγεις .
Φεύγεις με μια πελώρια παύση 
και αυτή σκόνη που τινάζεις από πάνω σου
φροντίζεις να τη βγάλεις και κάτω απ'τα χαλιά σου.

Χαραεκτός

Έλα να πιάσουμε την άκρη.όχι αυτή του αετού από χαρτί,όχι αυτή. του εαυτού μας την άκρη. Από τα πόδια να σε γυρίσεις πριν σε πετάξεις από την ουρά να σε δέσεις. Να βρεις αυτό που σε δένει και να το τυλίξεις γύρω από την παλάμη σου. έμεινε χώρος στην παλάμη ή γέμισε κι αυτή με τα μπαλόνια που ονειρευόσουν;να σε πετάξεις μέχρι όσο ο ουρανός σε αντέχει μπας κι αλλάξεις τα μυαλά και τον αέρα σου.
πάλι με χάρτινα στολίζουμε τη διάθεσή μας, μέχρι να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι το χάρτινο είναι το πιο πολύτιμο από τα υλικά μας . Κι αν είναι έτσι, πλούσιοι ακόμη και σήμερα λίγοι φάνηκαν. Δεν είδα να πετούν πολλοί τη μέρα τους, το κρύο νίκησε το κρύο νίκησε το κρύο το...όλοι προσγειωμένοι και τόσο χάρτινοι - ίσα να μη σκιζόμαστε.
Και όταν για χάρτινα μιλώ, δεν αναφέρομαι στα χρήματα, σε σημειώματα, στιχάκια και λέξεις γραμμένες. κι αυτά σε χάρτινα συγκαταλέγονται αλλά σε δισδιάστατα . Μιλώ για χάρτινα όπως τα λόγια , τα αναπάντεχα υπονοούμενα, οι υπεκφυγές. Εδώ και μέρες MIA καθαρότητα ψάχνουμε , μια καθαρότητα στις επαφές που να τη λες για καθαρότητα και όχι για μιζέρια, για τα νεύρα σου που οι άλλοι φταίνε, μια καθαρότητα να κάνεις να φανεί πιο καθαρή κι από σένα τον ίδιο.
κι αυτή επιστρέφει TOΣO συννεφιασμένη που ΔEN THN γιορτάζεις ME τραπέζι,δε θέλει το τραπέζι σου αυτή η συννεφιά AΛΛA ένα πλυντήριο να βάλεις στη ζωή σου 
να ξεχωρίσεις χρώματα κι ασπρόρουχα γιατί κοντεύουν λίγα να απομείνουν να απλώνεις.
Απλώνω σημαίνει απλά επιβιώνω,
όσο με χέρια ανοικτά σε χτυπάει το ρεύμα,εσύ δε σκέφτεσαι πολλά ούτε σε ποσότητα αρκετή- ίσα που να σε νυχτώνει και ίσα που να σε ξημερώνει.Ίσως εκεί να βρίσκεται ένα αγκάθι στις ζωές που να το πλησιάσουμε φοβόμαστε, προτού μας ξεφουσκώσει τα μπαλόνια τις ζωές μας, ένα αγκάθι στο δρόμο εμποδίζει να κάνουμε τίποτα παραπάνω από το να επιβιώνουμε.
Άντε να πετάξουμε μόνο κάναν αετό, γιατί τα πόδια μας βαρίδια μας γειώνουν , άντε να φάμε παραπάνω από το άγχος μη τελειώσουν οι τροφές και μείνουν μόνο τα στομάχια, άντε να πιούμε πριν προλάβουν τα λαρύγγια να λένε αλήθειες να τις μεθύσουμε , να κάνουμε και κανένα όνειρο ότι θα βρούμε χρώματα να μας βάψουν τις μέρες τις γκρίζες, χώματα να ματώσουν τα γόνατα όταν τρέχουμε να πετάξουμε τον αετό μας και OΣO KAI NA MH ΘEΣ NA TO ΠIΣTEΨEIΣ,ΣAN TON χαρταετό είναι και τα όνειρά μας δεμένα ME TA επίγεια πλάσματα.κόψε επιτέλους TA σκοινιά NA πέσουν ανθρώπινα τα όνειρα στο έδαφος.

Φιτίλι

Σώμα λιωμένο που πριν σε φώτιζε, 

ένα κερί που μέσα του κατάπιε το φιτίλι, 

αυτό που δένει τη φωτιά με το δικό του λιώσιμο.

Σκοινί μικρό, που να το πιάσεις είναι δύσκολο έτσι απλά, 

συνήθως το αγνοείς όταν σβηστό το βλέπεις να ξεφεύγει απ'το κλουβί του

κι όταν πεθαίνει και μικραίνει 

κόκκινο και μαύρο αναμειγνύονται

σε θαμπώνει το δάκρυ σου κοντά στους καπνούς

σε καίνε τα δάκτυλα που πλησιάζουν του δράκου το στόμα.

Κι αυτό που μαθαίνεις , το ξεχνάς το επόμενο λεπτό, 

ότι κοντά στις αναπνοές βρίσκονται οι φλόγες.

Τσάι και προσπάθεια

Γουλιά γουλιά και χρώμα στη γουλιά,
όπως τα δάκτυλα ξεβάφουν από το φακελάκι αρώματος λεπτού 
και μιας στιγμής που ανακαλύπτεις στο πιατάκι σου. 
Με άρωμα ξεχνάς το πρόβλημα το αληθινό, 
μέντα και ο έρωτας μοιάζει σαν να μαλάκωσε, 
με γιασεμί από τη μύτη τρύπωσε το πάθος του και σε γονάτισε. 
Γουλιά με πορτοκάλι, φλούδα που τα μάτια σου δε βλέπουν 
μα τη μυρίζονται,
γουλιά με καραμέλα, χαρτί περιτυλίγματος και γεύση από γλύκα 
ανθρώπων που αγγίζονται.
Μη πιεις όλες μου τις γουλιές προτού προλάβω να σου πω τη γεύση μου,
μη περιμένεις να σου πω τη γεύση μου για να με δοκιμάσεις.
Όπως καρπός θα σου λυγίσει ένα χερούλι πορσελάνης να δαγκώσει
σκέψου το σώμα σου να ιδρώσει
από ατμούς και έλαια 
να σε προδώσει το φτωχό το κατακάθι
μέσα στα λάθη του τσαγιού που ξεγλιστρούσαν της σακούλας του
εκεί κρυμμένο στο φλιτζάνι το μυαλό μου
βραστό νερό να σιγοκαίει την απορία μου, 
αν σου αρκώ με το λαιμό ή με το σώμα
αν μοιραστώ στις απολαύσεις τις θερμές σου 
ή στις αστείες αφορμές σου.
Με καίει αυτό το ρόφημα, δεν κρύωσε απ'τα λάθη μου
μα δάχτυλα μου άλλαξε.
Γουλιά και πάλι. 

Λόγια ανακυκλωμένα

Δεν περιμένεις πάντα το διαφορετικό να ακούσεις , υπάρχουν μέρες που όλα νομίζεις είναι λέξεις που έχεις πει και σου έχουν πει. Σ'αγαπώ λες κι αυτό το κομμάτι από σάρκα λεκτική , είναι βαθύ , τόσο βαθύ για να το δίνεις έτσι τόσο αβίαστα. 
Το μετράς και το ξαναμετράς, 7 γράμματα σε δύο λέξεις ή 6 μαζί με μια απόστροφο, όχι για να αποστρέφεσαι το αντικείμενο της αγάπης σου αλλά για να ξεχωρίζεις κάπως το αντικείμενο από τη δική σου ενέργεια. Σε αγαπώ ή σε θέλω τόσο που αγάπη μάλλον θα το λένε.
ΑγαπΩ, α και ω, αρχή και τέλος, από αγάπη όλα  και σε αγάπη όλα. Μέρες με αγάπη και νύχτες χωρίς, όταν όλα τρέχουν να βρουν ταίρι και μένεις εσύ χωρίς,ή με το δικό σου σας χωρίζουν κόσμοι πιο μεγάλοι από τις λέξεις. Αν υπήρχε μερίδιο στις σκέψεις που σου γεννά μόνο μια λέξη,θα έπαιρνες το μεγαλύτερο.
Κι αν το μερίδιο αυτό έχει απόστροφο, κι εκεί δηλαδή αν χωρέσει μια αποστροφή στο αίσθημα , το ξεχωρίσεις από πρόσωπα και γίνει ένα γενικό πλαίσιο για σένα, μια αγάπη δηλαδή δίχως κατεύθυνση συγκεκριμένη, τότε θα πέσεις στην παγίδα, να μην ξέρεις που να απευθυνθείς και ποιος να γεμίσει τα κενά σου. 
Σίγουρα όχι  μια σαχλή μέρα του Φλεβάρη, ακόμα κι αν ο ουρανός στα φέρει έτσι να τη γιορτάσεις. Ούτε μια ούτε δύο υπενθυμίσεις στο κινητό, για μέρες γενεθλιών, μέρες συναντήσεων, επετείους και βλέμματα. Έρχονται και γκρεμίζονται τα ψέματα, τα λόγια που άλλαξαν χέρια που άλλαξαν σχήμα σε άλλα στόματα αλλά παρέμειναν ίδια. 
Όλοι τα ίδια λόγια μοιραζόμαστε,δεν είναι στενάχωρο να το σκεφτείς, εμείς που παλεύουμε για τη διαφορά μας, για την πρωτοτυπία, να παραδινόμαστε εύκολα στις δύο λέξεις που όλη η γλύκα τους είναι στα χείλη που τις προφέρουν και στα αυτιά που τις νανουρίζουν;
Τα γλυκερά που άλλοτε αναγνωρίζεις καταλήγεις να τα ζήσεις και το αντίστροφο είναι αυτό που πονάει πιο πολύ, αυτά που ζεις μετά να βρεις ανούσια ή λίγα μπροστά σε όσα περίμενες.
Έγραψα τα ''λόγια ανακυκλωμένα'' πάνω σε μια μελωδία που έκανε κύκλους στο μυαλό μου και έφερνε στα μάτια μου την εικόνα των ανθρώπων που φτωχά πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, γνωρίζονται με λέξεις που αγνοούν τη σημασία τους ή ακόμα κι αν τη γνωρίζουν τις χρησιμοποιούν καταχρηστικά. Είμαι κι εγώ ένας τέτοιος άνθρωπος, των λέξεων χαζό φερέφωνο και της στοργής τους αποδέκτης και γεννήτορας. Αλλά στο συμπέρασμα που βγάζω η ανακύκλωση με στοιχειώνει.Κύκλους που τα λόγια κάνουν, τα λέω σε εσένα, εσύ σε κάποιον άλλον και κάποτε θα επιστραφούν σε μένα πάλι, αλλαγμένα, αλλά τόσο μα τόσο ίδια. Μέχρι γυμνοί να αναπολήσουμε τον τρόπο όλα να γίνουν πιο απλά στην επαφή μας.
Αφήνω λοιπόν το τραγούδι μας εδώ και εύχομαι να μοιραστεί κι αυτό κάτι μαζί σας. Όποιοι κι αν είστε, είστε κομμάτια αυτού του κύκλου. Ανακυκλώστε την αγάπη σας λοιπόν.