Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Θερμοκρασία δωματίου: Φλόγες*

Υπήρχε κάποτε μια εποχή που τα γενέθλια είχανε λόγο ύπαρξης. Μαζεύονταν φίλοι απ'το σχολείο, απ'το φροντιστήριο, απ'τη διπλανή τάξη και το διπλανό θρανίο και σου έφερναν δώρα που ποτέ δε χρησιμοποιούσες, μια κορνίζα, ένα ημερολόγιο, αλλά που τα χαιρόσουν ως κίνηση και μαζί με σένα χαιρόταν κι η μητέρα σου που έβλεπε ότι και κοινωνικός είσαι και ξέρεις να συγχρωτίζεσαι και τη Δευτέρα στο σχολείο θα περιγράψεις στην κυρία ότι το πάρτυ σου ήτανε σούπερ, ήτανε σούπερ κυρία γιατί παίξαμε κυρία, γιατί σβήσαμε τα φώτα κυρία, φάγαμε πίτσα κυρία και ήπιαμε ανάμεικτη κόκα κόλα με πορτοκαλάδα και μέσα πετάγαμε φουντούνια κυρία, έτσι για πλάκα. Και τα κορίτσια που ήρθαν κυρία ήταν ξενέρωτα, κάθισαν στον καναπέ και μας κοιτούσαν, όσο εμείς κυνηγιόμαστε με τα σπαθιά κυρία.

Υπήρχε κάποτε εποχή που τα γενέθλια είχανε λόγο ύπαρξης, γιατί δεν περίμενες τίποτα από αυτά. Ζούσες τις μέρες που δεν είχαν στόχους, γιατί δεν ήξερες στόχοι τι σημαίνουν. Ήσουν ακόμα πιτσιρίκος και μόνο κεριά μέτραγες με χαρά να πολλαπλασιάζονται στην τούρτα. Πρώτα σβήναμε τα φώτα. Ύστερα ανάβαμε τα κεριά. Δεν είχε σημασία τι κεριά. Μεγάλα, μικρά, πολύχρωμα, με τη μορφή αριθμών, από αυτά που τα φύσαγες και δεν έσβηναν και έκανες ευχές όσο φυσούσες και δεν έσβηναν και ζοριζόσουν γιατί μπροστά σε φίλους σου έπρεπε να φανείς και λίγο μάγκας και φύσαγες και δεν έσβηναν, μέχρι που έσβηναν. Τα κεριά λίγη σημασία έχουν, η ποσότητα και η ανταμοιβή τους είναι αμελητέα. Οι ευχές τους έχουν σημασία. Που τις φυσάς και δε σβήνουν. Οι ευχές πάντα παραμένουν ευχές.

Δεν ήμουν ποτέ φανατικός των πάρτυ γενεθλίων, ειδικά αυτών που προορίζονταν για μένα. Δεν έβρισκα τον λόγο να σταθώ στο κέντρο μπροστά από ένα γλυκό που πυρπολούμε μέχρι να καταπιούμε. Κυρίως γιατί δε σκεφτόμουν εύκολα ευχές. Είχε χαλάσει ο αναπτήρας τους και δεν ανάβανε ή δεν ήθελα να τις δω να σβήνουν. Κι όσο τα χρόνια δε στις φέρνουν ολοζώντανες, οι τούρτες είναι μονάχα η παρηγοριά στον άρρωστο. Μου άρεσαν όμως πάντα τα κεριά. Όχι ο αριθμός τους, όσα και να βάλεις τίποτα δεν αλλάζει, ούτε αλλοιώνεται, ούτε τρομάζει. Μονάχα βαραίνει. Επιβάλλεται ο αριθμός στη συνείδησή σου που μεγαλώνει και που βλέπει τις φλόγες να σιγοψήνει τα όνειρά σου. Υπήρχε η εποχή που πέταγες πιο εύκολα κέρματα στη λίμνη των ονείρων σου. Τώρα τα κέρματα λιγόστεψαν, μας τα πήραν απ'τις τσέπες και η ανάγκη σου να ευχηθείς είναι ανέξοδη, πιο φειδωλή και πιο προστατευμένη. Εύχεσαι το αύριο να σε έχει υγιή, χαρούμενο και σίγουρο για κάτι.Χαιρόμουν όμως πάντα για τη ζεστασιά τους. Των κεριών η ζεστασιά είναι μια δόση τόση δα αφύπνισης.

Η άνοιξη μπαίνει μια πρώτη Μαρτίου, τυχαίνει μια πρώτη Μαρτίου να γεννήθηκα, και μαζί μου η ανάγκη του φωτός. Μέσα σε όλη αυτή την καταχνιά γύρω μου, ανάβω κεριά σ'ολόκληρο το σπίτι, γίνεται φωταγωγημένη εκκλησία και μέσα του ο Θεός που προσκυνώ, τον λέω αγάπη, τον λέω φιλία, τον λέω οικογένεια ή σκύλο που έρχεται και κουρνιάζει στα πόδια μου όσο πληκτρολογώ τις λέξεις στην οθόνη, σαν να μου λέει ''φτάνει όσο έγραψες, άσε με εμένα τώρα να σου πω μια ιστορία''. Και μου λέει τις ιστορίες του. Όπως θα καταλάβαινε ένας σκύλος την ασπρόμαυρη ζωή μας. Δεν είναι που οι σκύλοι βλέπουν ασπρόμαυρα, είναι που από εμάς λείπει το χρώμα. Οι φλόγες έχουν σβήσει, η μία μετά την άλλη, τα κεριά είναι μονάχα διακοσμητικά ή του ήλιου παραπεταμένα αποπαίδια.

Αν είχαμε λίγη παραπάνω ζεστασιά, ένα κερί, μια φλόγα να περισσεύει ή να μην περισσεύει αλλά απ'το υστέρημά μας να προσφέρουμε, ο έχων δύο φλόγες να δίνει τη μία, ο έχων μία συμπόνια να τη μοιράζεται και όχι να την κρατά για κείνον μόνο, δε θα ακούγαμε ειδήσεις όπως αυτή για τα παιδιά στη Λάρισα. Που μέσα στην ανάγκη τους να ζεσταθούν, έχασαν τη ζωή τους, πνιγμένη μέσα στους καπνούς. Ίσως είχαν παραπάνω  ανάγκη από το φως, ίσως είχαν γενέθλια να γιορτάσουν, ίσως η άνοιξη δεν πρόλαβε να τα ζεστάνει ή ίσως ήθελαν το πάρτυ τους να κάνουν. Να'χουν να πούνε στη δική τους τη δασκάλα πώς τα πέρασαν, ήταν ωραία κυρία που δεν κρυώναμε άλλο κυρία, γιατί πετρέλαιο ούτε λόγος να αγοράσουμε κυρία, δεν είχαμε ούτε ευρώ στην τσέπη μας κυρία, το ξοδέψαμε σε ευχές κυρία, να γιορτάσουμε γενέθλια κυρία και να έχουμε κάτι από το μέλλον να περιμένουμε κυρία. Να μεγαλώσουμε, να δουλέψουμε, να κάνουμε οικογένεια κυρία. Και οι φλόγες των κεριών να μη σβήνουν έτσι εύκολα κυρία.

Κάτι τέτοιες ειδήσεις με βρίσκουν ανυπεράσπιστο. Που στη δική μου τούρτα τα κεριά μου δεν τους τα αφιέρωσα. Το κάνω εκ των υστέρων. Μήπως και ζεσταθούν εκεί ψηλά κυρία.

αυτούσιο το κείμενο,όπως δημοσιεύτηκε στις 2 Μαρτίου στην περιοδική έκδοση στοχασμού http://www.intellectum.org . Πρόκειται για το έκτο μιας σειράς άρθρων στη στήλη μου ''Θερμοκρασία Δωματίου''  που με αγάπη φιλοξενείται στον πολύ αξιόλογο διαδικτυακό αυτό τόπο.

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Θερμοκρασία δωματίου : Σαλιγκάρια *

Δεν έχω ιδέα πώς μετράμε το τετραγωνικό. Για την ακρίβεια, δεν ξέρω αν φτάνει ένας άνθρωπος να το γεμίσει ή δύο, να φτιάξουν μαζί μιαν αγκαλιά ή να πιαστούν από τα χέρια, να μείνει ο ένας στο τετραγωνικό κι ο άλλος δίπλα του να το παραφυλά μη του ξεφύγει. Εσύ πώς θα το μέτραγες;

Μπορεί κι εσύ να έκανες το ίδιο, όμως, όποτε η ανάγκη το επέβαλε τους παπαγάλιζα τους αριθμούς, τους τετραγώνιζα, όταν θα γύρευα για ελεύθερο διαμέρισμα ή όταν έπρεπε να βάλω κάποια όρια. Όλοι μας έχουμε ανάγκη κάποια όρια. Δεν είχε σημασία ιδιαίτερη αν ζω στα 20, τα 60, τα 80 τετραγωνικά, με θέα, με μπαλκόνια, με βεράντα ή ακάλυπτο. Σημασία είχε μόνο ότι ζούσα, με μια οροφή και έναν χώρο για τα χέρια και τα πόδια μου να απλώνουν το κολύμπι τους. Αν ήθελα θάλασσα παραπάνω, να την έψαχνα. Αν ήθελα σπηλιά για να κρυφτώ, να την έβρισκα. Μια ελευθερία να'χα να επιλέξω. Να'χω τα όρια δυσδιάκριτα να με κυκλώνουν, να τα αυξομειώνω. Το καταδύναμιν και το κατά το δοκούν. Το καιρού επιτρέποντος. Και να χαμογελώ μ'αυτή τη ματαιότητα. Ούτε το χαμόγελο είναι μετρήσιμο, έτσι δεν είναι; Δεν είμαι μοναχά εγώ που δυσκολεύομαι τώρα να καταλάβω, έτσι δεν είναι;

Αυτό δε μου προέκυψε στα τώρα μου. Σαν μαθητής ακόμα το θυμάμαι, ότι το διάλειμμα κρατούσε περισσότερο απ'το μάθημα, κυνηγητό, κρυφτό ή απλό περπάτημα, δεν είχε όρια κι αυτό. Είχαμε αυλή να μοιραστούμε το παρόν μας κι είχαμε κήπους. Οι αναμνήσεις μέσα στην τάξη ήταν λιγότερες από αυτές τις έξω. Όμως κι οι μέσα είχαν χώρο, είχαν άπλωμα. Τώρα κι αυτό ακόμα είναι μετρήσιμο. Ένα σαχλό μας υπουργείο, παιδείας κατ'ευφημισμόν, σε μια σαφή του διαταγή ορίζει κάθε ένα παιδί να'χει τον χώρο του, τη γη του. Για σένα μιλώ. Δεν ξέρω ακόμα αν αυτός είναι πολύς ή αρκετός, ή μήπως λίγο στριμωγμένος. Είναι όμως 1,5 το τετραγωνικό και μαθητή μου εσύ καλέ έλα να μπεις εντός σχεδίου. Γιατί παλιά ήσουν αυθαίρετος.

Ενάμιση τετραγωνικό. Τόσο έχω να σου δώσω καλό μου παιδί. Μη μου ζητήσεις παραπάνω, δε βγαίνουν οι αριθμοί, δε βγαίνουν τα τετραγωνικά. Όσο κι αν ζητήσεις, δε θα πάρεις. Θα σκοντάψεις πάνω στο τετραγωνικό του διπλανού, του συμμαθητή, του συγκρατούμενου. Αν θέλεις ν'απλωθείς έχεις τη φαντασία σου, μη μου ζητάς και χώρο. Ενάμιση τετραγωνικό ο μαθητής. Τόσος πλανήτης σου αναλογεί. Εκεί αν θες κάτσε και μάθε, εκεί αν θες κάτσε και κλάψε, και δες, και ονειρέψου, και προσπάθησε να βρεις τις απαντήσεις, γιατί εγώ δεν έχω να στις δώσω. Και σήκωσε το χέρι να ρωτήσεις, μα μη ξεφύγεις απ'τα εναέρια τα σύνορά σου. Και μην κουνάς το πόδι σου, θα γίνει η καρέκλα σου αιτία κι αφορμή πολεμικής μας σύρραξης. Και μη ρωτάς πολλά γιατί μπερδεύομαι. Πρέπει να πάρω τη μεζούρα να μετρήσω τις διαστάσεις κάθε αίθουσας. Να υπολογίσω το εμβαδόν και να το καταγράψω. Να διαιρέσω και να βρω πόσα παιδιά μπορούν να στριμωχτούν. Μη με ρωτάς γιατί, δεν έχουν νόημα οι απαντήσεις στις κονσέρβες.

Υπάρχει ένα σύμπαν σχολικό κι εγώ δεν είμαι Θεός να το αμφισβητήσω. Πρέπει να το μετρήσω, να το καταγράψω, να το κατηγοριοποιήσω και αν γίνεται να μην το κατηγορήσω. Φαντάζομαι τα παιδιά που από δω και πέρα θα γεννιούνται, θα'χουν μαζί και φύλλο πορείας. Και μιας απορίας. Που οι αίθουσες των 30 και 35 μαθητών δε θα μπορούν να απαντήσουν. Όσο τα σχολεία αδειάζουν από δασκάλους, τα παιδιά θα αποκτούν λιγότερα τετραγωνικά στην κατοχή τους. Και θα τα κουβαλούν, σαν σαλιγκάρια στους ώμους το σπίτι τους. Θα βγαίνουν κι αυτά με τις βροχές, αφού στον ήλιο δε βρίσκουν μοίρα. Και θα'ναι το σπίτι τους, το τετραγωνάκι τους, που δεν τους πάει παρακάτω, μονάχα μέχρι τα κάγκελα του σπιτιού, του σχολιού και της τύχης τους.

Οι γονείς θα αναγκαστούν να γίνουν κι αυτοί έμποροι.  Για το παιδί που πρέπει να πάει σχολείο. Κι ας στριμωχτεί με άλλα 30, κι ας μάθει όπως έμαθαν οι τάξεις των 40, των 50, των 60 αγοριών και κοριτσιών της Κατοχής και του εμφυλίου. Απέναντι στους ιθύνοντες τσιφλικάδες, θα ξεπουλάνε γενιές για ένα κομμάτι γης. Κι αυτό το κομμάτι θα περιμένει πάντα τις βροχές για να σύρει το καβούκι του.

Υπάρχουν πάντα πράγματα που δε χωράνε σε διαστάσεις κι αυτά μου έκαναν την πιο πολλή εντύπωση. Και με μπερδεύουν. Όπως κι αυτά που δεν μπορούσαν ποτέ να ζυγιστούν, να υψωθούν, να γίνουν αριθμοί και ποσοστά. Πόσα γραμμάρια αγαπάς ένα τραγούδι; Πόσα κιλά να 'ναι το όνειρό σου τώρα; Πόσες οργιές μία εικόνα, πόσες οργές ένα παράπονο και πόσες ίντσες ένα ταξίδι, πόσα εκτάρια μια λύπη και λεύγες και χιλιόμετρα και στρέμματα και ψέματα κι αλήθειες ;

αυτούσιο το κείμενο,όπως δημοσιεύτηκε στις 22 Φεβρουαρίου στην περιοδική έκδοση
στοχασμού http://www.intellectum.org . Πρόκειται για το πέμπτο μιας σειράς άρθρων στη στήλη μου ''Θερμοκρασία Δωματίου''  που με αγάπη φιλοξενείται στον πολύ αξιόλογο διαδικτυακό αυτό τόπο.

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

σιγουριά σαββάτου ( 10 )

ότι αυτό που χρειαζόμαστε το λες και άνοιξη, και αναγέννηση, και μεταμφίεση. το λες γυναίκα δηλαδή και με τραγούδια από γυναίκες το γυρεύουμε.

Petula Clark - Downtown / Paloma Faith - Upside Down / Amy Winehouse - You know i'm no good / Emeli Sandi - My kind of Love / Sharon Jones &the Dap Kings - I learned the Hard way / Caro Emerald - That man / Alice Gold - Runaway Love / The Pierces - Kissing you Goodbye / Moulin Rouge ost - Sparkling Diamonds / Madonna - Material Girl / Etta James - Seven day fool / The Puppini Sisters - I will survive / Dido - Go dreaming / Koop Koop - Island Blues / Sade - Smooth Operator / Tania Nassibian - Αν με λέγανε Νατάσσα / Annie Lennox - Walking on Broken glass / Patti Smith - Smells like teen Spirit / Madredeus - Haja O Que Houver / Nina Simone - My baby just cares for me / Bjork - Isobel / Janis Joplin - Piece of my Heart / Marianne Faithfull - I'm on fire / Monika - Over the Hill / Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Μετακόμιση / Marietta Fafouti - Lalala / Cher - The Shoop Shoop song / Tanita Tikaram - Twist in my Sobriety 

Bonus Track :το σημερινό podcast για έναν περίπατο ακόμα σ'αυτό που λέμε άνοιξη.

το επόμενο ραντεβού είναι ήδη πιο κοντά / Σάββατο 16/03
Sure about Now / ClipArtRadio.gr / 18.00 - 20.00

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Θερμοκρασία δωματίου: Σφίγγα *

Θυμάμαι τα πόδια της να μπερδεύονται με των υπολοίπων κι αυτή είναι μία από τις παλαιότερές μου αναμνήσεις από κείνη. Ήμουν παιδί και μέχρι τα πόδια των ανθρώπων έφτανε το βλέμμα μου. Δεν μπορούσες να μου καταλογίσεις ότι δεν πρόσεχα, ότι ο νους μου πήγαινε κι ερχόταν ή πως το έκανα επίτηδες. Για πολλά μπορείς να κατηγορήσεις ένα παιδί, για το ύψος του όμως όχι. Κι έτσι μικροκαμωμένος όπως ήμουν, δεν είχα πολλά περιθώρια βελτίωσης. Είχαμε συμφωνήσει να την κρατώ από το χέρι. Αυτό το χέρι που πότε σε μαλώνει και πότε σε χαϊδεύει, πότε σου κουνά το δάκτυλο και πότε σε σκεπάζει τις νύχτες που πετάς από πάνω σου τα σκεπάσματα. Το χέρι της μητέρας μου έπρεπε κι αυτό να φανεί άξιο εμπιστοσύνης. Να μη γλιστρήσει, να μην ιδρώσει, να μην αφήσει το δικό μου. Κι όμως το έκανε.

 Άφησε το χέρι μου, εκεί, ανάμεσα σε πάγκους λαϊκής, μόνο για λίγα λεπτά, ίσα να βάλει τα ψώνια στη σακούλα, να βγάλει τα κέρματα από το πορτοφόλι της και να φύγουμε. Αυτά τα λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να τη χάσω. Αρκετά για να προχωρήσει μερικά βήματα κι εγώ να μην ακολουθήσω. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι το βλέμμα μου ήταν γεμάτο πόδια. Πως το μόνο που μπορούσα να έχω σαν σημείο επαφής με τους ανθρώπους δεν ήταν τα μάτια τους, η φωνή ή το χαμόγελό τους. Αδύνατα, παχουλά, ντυμένα ή έκθετα, του κόσμου τα πόδια γέμιζαν λεπτομέρειες τη σκέψη μου. Η σκέψη μου όμως δεν είχε πόδια να περπατήσει παρακάτω. Πόσα πόδια είδα γύρω μου; Δε θυμάμαι, δεν έχει νόημα να τα μετράς. Μετράνε αυτά για σένα. Τελικά τη βρήκα τη μητέρα μου, μάλλον με βρήκε εκείνη. Πελαγωμένο να ψάχνω στεριά. Έκλαιγα, γύριζα γύρω απ΄τα ίδια σημεία και μουρμούριζα ''εδώ ήταν, εδώ ήταν, πού πήγε;''

Τα δικά μου πόδια δεν έμαθα, ούτε θα μάθω, αν καθοδήγησαν ποτέ κανέναν. Ψηλώνοντας σταμάτησα να τα προσέχω, αφέθηκα κι όπου με πάνε. Έμαθα να χάνομαι, πολλές φορές ακόμα, αλλά με ψίχουλα να βρίσκω δρόμο επιστροφής. Υπάρχει όμως ένας μύθος που μιλά για επιστροφή, αυτός του Οιδίποδα που απ'τα πόδια του κρίθηκε. Όποτε άκουγα την ιστορία του ή όποτε έβλεπα παράσταση για κείνον, δεν εστίαζα στην μετέπειτά του περιπέτεια, τον ανόσιο γάμο με τη μάνα του και τα παιδιά που φορτώθηκαν τις αμαρτίες του στο διηνεκές. Μου έκανε εντύπωση το όνομά του και ό,τι αυτό συμβόλιζε : τα πρησμένα πόδια του, τους τρυπημένους αστραγάλους που του καθόρισαν τα βήματά του. Στο βάθος βάθος της σκέψης μου, αναρωτιόμουν αν με δίχως τρυπημένα πόδια θα βρισκε τον δρόμο της επιστροφής στο πατρικό του σπίτι. Λες και οι τρύπες του έγιναν για να μην μπορεί να πάει παραπέρα, να τα σέρνει μέχρι εκεί που άφησε τα ίχνη του. Δεν κατάλαβα πολύ την ιστορία του. Τον θαύμασα πολύ όμως, γιατί στην τύφλωσή του μέσα ήταν χαρούμενος. Έζησε κάμποσα χρόνια δίχως απορίες.

Σήμερα υπάρχουν πολλοί σαν τον Οιδίποδα. Όχι που να τελούν τις αμαρτίες τις δικές του, αλλά που με πρησμένα πόδια έχουν μάθει να πορεύονται. Κι ας έχουν χώρο, δεν έχουν τρόπο να περπατήσουν μακρυά. Τους βλέπω ξαπλωμένους στα πεζοδρόμια της Αθήνας και σαν αυτούς είναι δεκάδες στις γωνιές της χώρας μου. Τόσοι που δεν αρκούν οι Σφίγγες, τα αινίγματα που πρέπει να απαντήσουν για να κερδίσουν μια θέση ξανά στην πόλη που τους γέννησε. Σκεπασμένοι με χαρτόκουτα και λιωμένες κουβέρτες να κοιτάζουν κι αυτοί τα πόδια των περαστικών.Δε χρειάζεται πολύ να πλησιάσεις, βλέπεις τα μάτια τους να ξεχωρίζουν μέσα απ'τις κρυψώνες τους. Μου θυμίζει αυτή τους μόνο η συνθήκη τον εαυτό μου. Ίσως περιμένουν μόνο και μόνο να αναγνωρίσουν, ένα ζευγάρι πόδια γνώριμα να τους γυρέψει, να τους φέρει έναν λόγο να υπάρχουν. Δεν είναι μόνο το φαϊ, η στέγη ή τα ρούχα. Είναι για τη σιωπή τους που πιο πολύ αναρωτιέμαι. Πώς θα μπορούσα στη θέση τους να σιωπώ. Και πώς θα μπορούσα στη θέση τους οι γύρω να με αποσιωπούν.

Η Σφίγγα τότε ήταν το τέρας. Ρωτούσε ποιο είναι το ζώο εκείνο που μικρό ακόμα στηρίζεται σε τέσσερα πόδια, μεγαλώνοντας στηρίζεται σε δύο, ενώ στα γεράματά του πια χρειάζεται τρία πόδια. Η πόλη σήμερα έχει τόσα τέρατα και τόσους γρίφους. Και λιγότερους μύθους να πιστέψεις. Αυτό που είναι ίδιο είναι τα βήματα των ανθρώπων και αυτά που σου μαθαίνουν. Έφτασα πάλι να τα προσέχω, όπως έκανα τότε. Όχι για να μη χαθώ. Αλλά γιατί νιώθω ήδη χαμένος και αναρωτιέμαι αν κάπου οδηγούνται αυτά τα βήματα. Αν υπάρχουν ίχνη πατρογονικά να μας τραβούν, ασυναίσθητα σε κάποιες ρίζες. Αν υπάρχει συναίσθημα στοιβαγμένο σε αποθήκες κι αν υπάρχει ανάγκη να το ξεκλειδώσουμε. Αν χρειάζεται γρίφος ή αν τον παίρνουμε ελεύθερο. Γιατί ακόμα και τον ίδιο γρίφο αν είχαμε να απαντήσουμε, αυτόν του Οιδίποδα, πολύ παραπάνω θα δυσκολευόμασταν. Γιατί πλέον οι άνθρωποι είναι στα τέσσερα σ'όλη τους τη ζωή.

* (σχεδόν) αυτούσιο το κείμενο, όπως δημοσιεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου στην περιοδική έκδοση στοχασμού http://www.intellectum.org . Πρόκειται για το τέταρτο μιας σειράς άρθρων στη στήλη μου ''Θερμοκρασία Δωματίου''  που με αγάπη φιλοξενείται στον πολύ αξιόλογο διαδικτυακό αυτό τόπο.

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

σιγουριά σαββάτου ( 9 )

ότι τα γενέθλια χρειάζονται παρέες και μουσικές και λόγια ελληνικά κι αφιερώσεις. και πως η άνοιξη θέλει προσαρμογή σε νέες συνθήκες. που θα τον νοιάζεσαι τον διπλανό σου και που τον ήλιο που μοιράζεστε θα τον κρατήσετε ζεστό και θα ταιριάξετε τα θέλω με τα πρέπει, τους στόχους με τα ιδανικά. γιορτάζοντας λοιπόν γενέθλια με τραγούδια ελληνικά, δηλαδή σαν να λέμε ψυχοθεραπεία : 

Μάνος Χατζηδάκις - Το κοντσέρτο / Ελευθερία Αρβανιτάκη - Σε εσπερινό του Νότου / Μανώλης Λιδάκης - Για να σε συναντήσω / Δήμητρα Γαλάνη - Ατομική μου ενέργεια / Δημήτρης Καρράς & Αρετή Κατιμέ - Ηλεκτρισμένη μου ματιά / Χάρις Αλεξίου - Είσαι η νύχτα με τα αινίγματα / Γιάννης Παλαμίδας - Το τυχερό μου αστέρι / Νίκος Κυπουργός - Οι φρουροί της Αχαΐας / Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Post Love / Ε.X.Δράκος - Tα ήσυχα βράδια / Τάνια Τσανακλίδου - Ας ήτανε / The Boy - Δαγκωματιά / Βίκυ Μοσχολιού - Γεια μας καρδιά / Μανώλης Μητσιάς - Λάμπα Θυέλλης / Ελένη Βιτάλη - Του έρωτα μέγα κακό / Αλκίνοος Ιωαννίδης - Γιατί δεν έρχεσαι / Νατάσσα Μποφίλιου - Συνέχεια στα όρια / Γιώργος Νταλάρας - Ένας κόμπος η χαρά μου / Έλλη Πασπαλά - Η ρίζα του Ιεσσαί / Χρόνης Αηδονίδης - Βλεφαρό μου / Κόρε.Ύδρο. -  Όχι πια έρωτες / Λένα Πλάτωνος - Το κοπερτί / Μελίνα Μερκούρη - Χάρτινο το φεγγαράκι / Ευανθία Ρεμπούτσικα - Η αίθουσα του θρόνου / Δήμητρα Γαλάνη - Πώς περνούν οι άνθρωποι / Σαβίνα Γιαννάτου - Το βράδυ / Φλέρυ Νταντωνάκη - Αθανασία / Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου - Τα καντήλια / Δήμητρα Παπίου - Αυτή η νύχτα μένει / Φοίβος Δεληβοριάς - Ο καθρέφτης 

Βonus track : το σημερινό podcast για μεθεόρτιο κέρασμα. Καλή μας άνοιξη.

Το επόμενο ραντεβού είναι ήδη πιο κοντά / Σάββατο 09/ 03
Sure About Now / cLipaRtradIo.gr / 18.00 - 20.00