Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Π (Ε) Ι Ν Α


Mε τις τροφές δε μάθαμε ακόμα να μιλάμε,
καμιά προσπάθεια να μάθουμε αν έχουν να μας πουν
ή αν βρίσκουν κάτι θετικό στο να τις καταπιούμε,
μόνο το χέρι μας αρπάζει ό,τι ποθεί το στόμα
κι αυτό που κάπου κάπου αντιστέκεται
δεν το ξεχνάμε,
σε ένα ράφι με τα ανέγγιχτα .

Θα σου δώσω ένα χέρι μου
αν μου πεις πόσο μερίδιο θα αντέξεις 
απ'τη σάρκα μου
και αν έχω δύσκολους τους τρόπους να σε πείσω
μπορώ να δοκιμάσω να γευτώ τον εαυτό μου.
Με ένα βλέφαρο
και με τα μάτια που συχνά μου αναφέρεις
θα σε ταΐσω 
να μου πεις αν σου ταιριάζω ως γεύση,
κι αν θρεπτικά είναι τα λόγια μου σαν πράξεις.
Με μια κουβέντα να ανοίγει η όρεξή μας,
ή μια ταινία,
έναν περίπατο με ήλιο και γυαλιά στα μάτια
θα περιμένω να γευτώ ό,τι δε χόρτασα 
κι ό,τι το στόμα μου γυρεύει ως απάντηση.
Θα σηκωθώ από κρεβάτι 
ξένο , δικό μου ή κοινό μας
και όσα ρούχα μου τολμώ πάνω στο σώμα μου
θα είναι και αυτά δειλά ακουμπισμένα,
έχω το σώμα να προσέχω για τους δυο μας.
Θα σε κοιτάζω με τον ύπνο να μη θες να πάψεις
και θα μιλάω ψιθυριστά τις καλημέρες
με το στομάχι μου να νιώθει μία πείνα ακόμη
κλειδώνω πόρτα και αφήνω νηστική τη μέρα.
Πέρα από σάρκα,έχει μυαλό και απειλές ο χρόνος 
σου δίνει κάτι που μπορεί να στο στερήσει 
κι εσύ τραγούδια αφιερώνεις και στιχάκια
να ξεγελάς την πείνα σου γελώντας 
και με τα μάτια σου να ξέρεις
θα έρθεις ή θα έρθω να σε βρω να μοιραστούμε 
αυτή τη γεύση.

Δεν είναι πείνα όταν μοιράζεσαι τα σώματα
είναι αυτό που σου γεννά 
και που μοιράζεσαι.

* Με αφορμή την ταινία, τις σχέσεις, τα σώματα και τις ψυχές, τα τραγούδια, τις συναυλίες και τα Ραντεβού, τα πληκτρολόγια, τα κινητά και τα μηνύματα, τις λήψεις φωτογραφιών και τις αποστάσεις, τα τρένα και τα μετρό, τους Πύργους που κτίζουμε και τα κάστρα που πέφτουν, τα σ'αγαπώ και τα βλέμματα, τις υπομονές και τα γεύματα



3 σχόλια:

StoneFace είπε...

τι ευτυχία να πεινά για σένα εκείνο που σε θρέφει...
(μ' αρέσουν οι αφορμές σου)

Ξενικός είπε...

πρωτότυπη, δυνατή, ποιητική γραφή.
πάντα τέτοια !
Ξενικός
xenikos.blogspot.com

Sweet truth! είπε...

Και αν δοκιμάσει και λατρέψει αυτή τη γεύση; τότε απεγνωσμένα συνεχώς θα τη ζητά... κι όταν κάθε τόσο την κάνει δική της, θα έρθει η στιγμή που θα τελειώσει και δεν θα υπάρχει αγκαλιά να τη ζεστάνει, θα μείνει μόνη με τη θύμηση της γεύσης που τη γέμιζε...