Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Τα αδιόρθωτα

''Ακίνητες οι βλεφαρίδες σου,
όπως και η καρδιά σου.''

Ακίνητα όλα. Συναισθήματα σκεπασμένα κάτω από τόνους αναισθησίας και άνθρωποι κάτω από ρούχα πιο επώνυμα κι από τους ίδιους.Πρόσωπα δίχως βλέμματα...πώς γίνεται ο δίπλα μας , ο απέναντι, ο από κάτω να έχουν και άραγε κι εμείς αυτό το απλανές μοιραζόμαστε;Και να θέλεις πότε πότε να ανακαλύψεις, χρειάζεται να θυμηθείς πώς μοιάζει αυτό το πιο ζεστό που είχες κάποτε στο νου να βρεις τριγύρω-τώρα μπορεί και να βαρέθηκες να ψάχνεις.Και δεν μιλώ για ένα στενό κύκλο ανθρώπων , που ο καθένας από εμάς φορά στη μέση της ζωής του δακτυλίδι, χαραγμένα ονόματα όπως θα βρεις σε βέρες (όταν οι βέρες αξία αποκτούσαν σε αναστεναγμούς και όχι σε καράτια) .Εκεί στον κύκλο το δικό μας, όλα τα στραβά μοιάζουν μικρές αποκλίσεις του συνηθισμένου, ε και τι έγινε να έχουν όλοι λίγα νεύρα παραπάνω...οι φίλοι μου είναι οι καλύτεροι και η χαρά μου δεν αρκείται στο ελάχιστο, μεγάλη η χαρά μου και απλώνεται...Κατά ένα περίεργο τρόπο, ταυτόσημο με την άρνηση των ευθυνών μας, τα ελαττώματα κίτρινο φωσφορίζον χρώμα στο σκοτάδι γίνονται σε άλλους, όχι σε εμάς, όχι στους δικούς μας.Θα δεις τα πετρωμένα πρόσωπα στο δρόμο για τη δουλειά , όπου κανείς δεν αγαπά αυτό που κάνει - και το κανείς σαν καταχρηστικό και υπέρτατος οδοστρωτήρας ακόμα και τις εξαιρέσεις των ανθρώπων τις εκμηδενίζει, τις κάνει να αισθάνονται άσχημα για το αν απολαμβάνουν αυτό που χρήματα τους αποφέρει ή να ντρέπονται να το ομολογήσουν δυνατά- κι απλώς περιστασιακά εργάζεται, μέχρι το κάτι καλύτερο να προκύψει...αν το καλύτερο περιμένει αυτούς δεν υπάρχει απάντηση αρεστή σε όλους, ίσως όλα ξεκινούν από προγραμματισμό καιρού περασμένου και ξεχασμένου, όταν ένα μηχανογραφικό για να συμπληρωθεί έπρεπε πρώτα να ρωτήσει τη σύμφωνη γνώμη της τσέπης, του μπαμπά που πληρώνει τα έξοδα και ως πότε θα σε ταΐζει και της κοινωνίας της άτιμης που καλύπτει θέσεις ή γεννά πολλές αχρείαστες. Ότι κι αν πεις για το εργασιακό σε μια εποχή που μαζεύει φύλλα πεσμένα δίπλα σε εγωισμούς και όνειρα, είναι λίγο. Χαοτικός ο λόγος ακόμα και σε συζητήσεις φιλολογικές. Πέτρινα πρόσωπα λέμε παντού και υπερασπίζονται οι έχοντες παράσταση να ανεβάσουν, δίσκο να πουλήσουν, βιβλίο να τυπώσουν πόσο η Τέχνη, με Ταυ κεφαλαίο σαν τον Εσταυρωμένο θα σώσει τις ψυχές των ανθρώπων ''στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, μόνο με αντιβίωση-Χατζιδάκι-Μέγαρο και Νομπελίστες θα αγαλιάσει το μέσα κενό'' ή θα παρατηρήσεις το κενό να μεγαλώνει σαν πηγάδι δίχως χείλη, Καιάδας το πηγάδι. Χάπι για όλα η Τέχνη, λες και είδαμε δολοφόνους νηστικούς ή στερημένους από τον Νίτσε, Κούντερα, Λόρκα να γυρεύουν απαντήσεις στα προβλήματά τους,  ή μήπως δεν είδαμε εραστές των εικαστικών να βγαίνουν από τις γκαλερί και να γυρίζουν αλλού το βλέμμα στο ζητιάνο που απλώνει το χέρι και περιμένει.Τέχνη είναι κι αυτό. Το να ζεις, να δίνεις, να ελπίζεις. Α ένας ωραίος λαθρομετανάστης λες, να τον βάλω στο σαλόνι δίπλα στο τζάκι ή να αλλάξω κουρτίνες πρώτα;Τι να την κάνεις την παράσταση αν δε σου χρησιμεύσει να γίνεις εσύ λιγότερο ηθοποιός στη ζήση σου;Αμέτρητες οι παραστάσεις, αμέτρητοι και οι θίασοι και πώς γίνεται επιτυχίες Μονόλογοι, δράματα και θέματα κοινωνικά , να αγγίζουν τους θεατές, να τρέχουν τα δάκρυα πιο γρήγορα κι από το Φπα στην ανηφόρα και ύστερα ακόμα οι φτωχοί μας να φτωχαίνουν, οι άστεγοι να πολλαπλασιάζονται - λες και ανοίγουν τα σπίτια τους στη νύχτα και εκείνη τους τραβάει έξω- , παιδιά στα φανάρια, ναρκομανείς, κυνηγητό στις πλατείες της Αθήνας με τους μετανάστες,όλα μαζί. Όλα συγκεχυμένα όπως έρχονται και στο νου μου. Δεν είναι τίποτα άσχετο των υπολοίπων, σε μεγάλο καζάνι βράζουμε και όσο κι αν τα υλικά διαφέρουν ,όλα μαζί θα ψηθούν. Αλλά πόση κοροϊδία να δεις ακόμη, πόση Τέχνη κατάπλασμα να φας (''να περνάμε καλά, να διασκεδάσουμε, αυτό θέλει ο κόσμος..΄΄΄Κουραφέξαλα.Βλέμματα θέλει ο κόσμος αληθινά. Και αν ήξερε και τι άλλο θέλει ο κόσμος θα το έψαχνε και λίγο μόνος του.) και πόσους δήθεν ποιοτικούς να αποφεύγουν τη ζωή για ένα μοναχά απείκασμα της.Λίγοι αυτοί που χαμογελούν εγκάρδια πια. άντε ένα δυο πιτσιρικάκια στο λεωφορείο, απ'αυτά με τη φωνή που γεμίζει το τροχοφόρο και εκνευρίζει...ακόμα κι αυτά λες και σώπασαν, κρίση και στη βαβούρα έπεσε μαχαίρι. Τι να διορθώσεις πια...Τα αδιόρθωτα είναι αυτά που βρίσκεις πάντα κάτω απ'το χαλί , σαν τη σκόνη που δεν προλαβαίνουν τα χέρια σου να πιάσουν . Τη βρίσκεις μόνο πάνω σε έπιπλα να στέκεται μέχρι εσύ να πλησιάσεις. Κι άντε και πλησίασες, άντε και τη μάζεψες. Δε θα μαζευτεί ξανά καινούργια; Ε μη τη μαζέψεις τότε, αν κόπος μεγάλος είναι να μαζεύεις συνεχώς.Βρίζεις έναν κι ακούς 15 να σου απαντούν, ο κόσμος έχει ανάγκη να βρίσει, να ξεσπάσει. Το βλέπεις κι αυτό στα λεωφορεία (φροντιστήριο ζωή σε εντατικά μαθήματα), να ανάβουν οι φιτιλιές για ένα κάθισμα, ένα παράθυρο και ξάφνου να φουντώνει το επιβατικό κοινό και να πιάνουν τον καυγά οι μισοί , το μίζερο μοιρολόι οι άλλοι μισοί. Πώς γίναμε, πώς μας έκαναν, πώς δε φταίγαμε και μας παρέσυραν...αφού έβαλαν όλοι το χεράκι μας. Αλλά είπαμε, λάθη όχι σ'εμάς, όχι σε φίλους, στους άλλους μόνο τα βλέπουμε.
Θα μπορούσα να μιλάω ώρες. Θα μπορούσα να σβήσω αυτή τη δίοδο έκφρασης . Γιατί ο κόσμος με τα πετρωμένα πρόσωπα δεν έχει ανάγκη τις δικές μου Τεχνοτροπίες και εικαστικές παρεμβάσεις, στίχους, όνειρα.. Χορτάσαμε ''Τέχνη''. Ας κάνουμε και κάτι Άτεχνο. Χειροπιαστό. 



(η παραπάνω ζωγραφική απεικόνιση παρουσιάστηκε σε μένα ένα πρωινό που τριγυρνούσα στην ΑΣΚΤ και αφορά μια έκθεση του Γιάννη Κονταράτου στο About, κάπου στο Θησείο. Κάπου εκεί στο προαύλιο χώρο των βιομηχανικών εγκαταστάσεων, δεν περιμένεις κάτι λιγότερο από ''Τέχνη''. Αλλά συναντάς το κάτι διαφορετικό. Πειραματισμό στο βλέμμα. Κάτι είναι κι αυτό.)

*Οι δύο στίχοι στην αρχή αυτού του παραληρηματικού κειμένου προέρχονται από την ταινία ΒΙUTIFUL του Alejandro González Iñárritu. Την είδα έχοντας επίγνωση ότι πρόκειται για έναν εξίσου βρώμικο και σκοτεινό κόσμο με το δικό μας. Εξαιρετική.

4 σχόλια:

Dimitris A. είπε...

Αχ...

Lali είπε...

Κείμενο και μουσική μ' έκαναν να καρδιοχτυπήσω για λίγο - όσο διαρκούσε η ανάγνωση. Είχα καιρό να το πάθω με κείμενο, σ' ευχαριστώ.

"άνθρωποι κάτω από ρούχα πιο επώνυμα κι από τους ίδιους". Συγκλονιστική παρατήρηση.

υγ θα μου επιτρέψεις να σε προτείνω..

Memphis Ex Noel είπε...

Να 'ξερες πόσο σε νιώθω...η μάλλον το αντίθετο....πόσο με νιώθεις, κι ας μη με ξέρεις!

marios104 είπε...

@Dimitris A. : Πολλά Αχ, πολλά.

@Lali : Να με προτείνεις, γιατί όχι; Αλλά να με απορρίψεις εξίσου, με αγχώνει ο πήχης και δεν πετυχαίνω τα ανάλογα. Σε καλωσορίζω.

@Memphis Ex Noel : Νιώθω ότι νιώθεις ή νιώθεις ότι νιώθω ή και τα δύο. Σε χαιρετώ.