Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Αστέρι ψάχνει για παιδί

Μετράς και ξαναμετράς. Τα άστρα είναι στη θέση τους ,εσύ είσαι στη θέση σου...ή μήπως όχι; Πότε θα μάθουμε τις φυσικές αυτές του κόσμου ανατροπές, όπου μεταβλητή έστω χ ή ψ αλλάζει και όλα οδηγούν σε λάθος αποτέλεσμα. Μετράς και ξαναμετράς, τα βγάζεις χίλια, όχι αυτό το μέτρησες και πριν, το δίπλα του μέτρα. Ξανά απ'την αρχή. Μετράς και ξαναμετράς. Καίει αυτό το μέτρημα , κάποιος ζεστά τα έβγαλε από το φούρνο  σήμερα τα αστέρια, άσε τα στο πλάι να κρυώσουν. Πιάσε ένα τραγούδι, την ώρα να περάσεις. Αστέρι μου, φεγγάρι μου...Αυτό ήταν; Μια Μελίνα αρκετή να ξεχαστείς από το μέτρημα. Γιατί το άρχισες αλήθεια; Έρωτες και φουρτούνες, το φεγγάρι συνήθως οδηγεί τις πλημμυρίδες από τα μάτια σου να στάξουν...τα αστέρια όμως έχουν κι αυτά τις επιπτώσεις τους. Ερωτικά κι αυτά θα φλέγονται μαζί σου.Τι είναι αυτό που θα μπορούσε τις λεπτές ισορροπίες τους να τις κλονίσει; Να είσαι ερωτευμένος ή να αρνείσαι να το παραδεχτείς;Εσύ συνέχισε το μέτρημα, καλό σου κάνει κι έχεις δάκτυλα που βιάζονται να κάψουν τις κορφές τους.Μετράμε αστέρια όλοι, έτσι δεν είναι το αναμενόμενο από παιδιά;Να αναρωτηθούμε κάποτε τι μπάλες φωτεινές ραμμένες βρίσκονται εκεί ψηλά και ποιος αυτός που τη βελόνα του χαράμισε, τη στράβωσε κεντώντας ένα ένα τα λαμπάκια τα αμέτρητα.Κοιτάς ψηλά και άλλοτε σε ξάστερο ουρανό (σε ένα χωριό θυμάμαι καληνύχτα έλεγα κοιτώντας τον υπέροχο ουρανό γεμάτο ή μέσα στη θάλασσα βουτηγμένος και παραδομένος, δεν ξεχωρίζω τη βουτιά απ'την παράδοση) άλλοτε συννεφιασμένο ( όπως μέσα στην πόλη μας αξίζει αυτή η νύχτα η ανάστερη) και ψάχνεις τις ραφές. Να τις τινάξεις απ'τις άκρες κι ό,τι πέσει το κρατάς και το γυαλίζεις ή το θαμπώνεις, καμουφλάζ θέλουν και τα άστρα μη τα δουν μάτια αχόρταγα και τα ζηλέψουν. 
Μετράς και ξαναμετράς. Θα μου χαρίσεις ένα , σε ρωτούν περαστικοί κι εσύ γυρίζεις το κεφάλι σου αλλού, συγγνώμη σε μένα μιλούσατε; Όχι, δεν μετρούσα αστέρια, γιατί να το κάνω άλλωστε; Επειδή μου θυμίζει παιδικά καμώματα και σύνδεση με το χώμα; Όχι, πώς θα μπορούσα...υπολογισμούς έκανα, σαν επεισόδιο του Πρίγκηπα του Μικρού...έχουμε και λέμε το λοιπόν εφτά πλανήτες επί 12 τα στρέμματα το όνειρο, 84 τεμάχια ουτοπικής αναρώτησης. Δεν είν κακό...κι ό,τι πουλήσεις το φυτεύεις για το μέλλον το αβέβαιο. Μετά που φεύγουν οι περαστικοί συνεχίζεις το μέτρημα, όπως θα έκανε ο ήρωας του Λουντέμη που ήθελε τα γράμματα να τα κάνει δικά του.Ήρωας κι εσύ δίχως τις σελίδες, με το να μάθεις γράμματα κοιμάσαι και ξυπνάς, να μάθεις ξυπνήματα γράφεις και κοιμάσαι ή να ξυπνήσεις γραφές μαθαίνεις κοιμίσματα...ή τι σημασία έχει άλλο. Μέτρα και άσε να σκάσει ένα χαμόγελο. Όσα κι αν τα βρεις τα αστέρια και το μέτρημα δικά σου είναι και παντού τα κουβαλάς αν το θελήσεις. Αυτό το μόνο το ελάττωμα σ'αυτή την εξίσωση είναι τα χέρια που δειλά θα προσπαθήσουν νοερούς υπολογισμούς να κάνουν. Παιδιά δεν έχουμε τα αστέρια να μετρήσουν και είναι τόσο ορφανά του ουρανού τα στολίδια χωρίς κάποιον να τα θαυμάσει. Αν θες να παίξεις κάτι εσύ παιδί με το απέραντο γαλάζιο παίξε κι όταν το δεις να γίνει μπλε άλλαξες πίστα.

3 σχόλια:

Takis X είπε...

Ομορφο το κείμενο σου.Και τα αστέρια ,αστέρια. Κι ο ουρανός, οριζόντια εικόνα τον κοιτάμε με χαμογελο.Και συχνά με ευγνωμοσυνη.

Lali είπε...

Αυτή η εικόνα, ο ουρανός ως πανί που ψάχνεις τη ραφή για να τον τινάξεις να γεμίσει ο κόσμος άστρα, ισάξια ενός μεγάλου λογοτέχνη, νομίζω δε θα μ' αφήσει ποτέ πια.

Σ' ευχαριστώ.

Κάλαθο είπε...

μα πάντα , υπέγοχη μουσική !