Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Post mourning


Περνώντας φευγαλέα δίπλα από το κρύο μου ψυγείο 
πέφτει το μάτι μου σε ένα χαρτί ζωγραφισμένο
από καιρό να με καλεί να πάρω μιαν απόφαση.
Τι να παθαίνουν τα παιχνίδια όταν τα βαρεθούμε,
να πέφτουν κι αυτά στην πλάνη και τον καταναγκασμό της ανακύκλωσης
 ή μήπως να κουρνιάζουν σε γωνιές που δεν αγγίζονται;
Δεν έδινα απάντηση,
μόνο άπλωνα το χέρι 
έπιανα το χυμό και το γιαούρτι, 
γύριζα το βλέμμα μου αλλού και έσβηνα το φως.
Και στο σκοτάδι της κουζίνας άκουγα πού και πού ένα λυγμό
ένα μικρό αχ τόσο ανεπαίσθητο
όπως ο θάνατος στις λάμπες φτερωτών εντόμων 
το καλοκαίρι .
Πάνω όμως στην ψυχρή αποθήκη προϊόντων 
που ίσως να καλύψουν πρόσκαιρα την πείνα μου
μια άλλη πείνα  αγωνιούσε .
Πεθαίνεις από θλίψη εσύ 
το παλιό μου παιχνίδι 
κι εγώ ένα κομμάτι θλίψης παραπάνω 
γύρω σου να νομίζω ότι ανάγκη δε σε έχω.

2 σχόλια:

ασωτος γιος είπε...

τα παιχνιδια οταν τα βαριομαστε και τα πεταμε, πανε σε αλλο πλανητη, στο πλανητη των παιχνιδιων εκει απαγορευονται οι ανθρωποι, κι οταν καποιος κρυφα παει εκει τον ανακυκλωνουν
κανονικα

ART-TRAVELLER είπε...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο , το ίδιο και η πιο πάνω θεωρία του " Άσωτου " φίλου , για τα παλιά παιχνίδια !!!!
Καλό μήνα και καλή συνέχεια με λιγότερη θλίψη στην ζωή γενικά !!!