Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

Le silence éternel de ces espaces infinis...*

Φόβος του κενού, φόβος της άδειας σελίδας, των απληκτρολόγητων λέξεων που έχουν καιρό να φανούν και κάπως κι εσύ να περάσεις μέσα τους, φόβος για τις κουβέντες που λέγονται για να λέγονται και για την ανάμνηση κάποιας θρησκείας που μάθαμε παιδιά. 


Ο φόβος , ον υπερτιμημένο κι αυτό με τη σειρά του , καταφθάνει όταν σε βρίσκει ευάλωτο. Κι ευάλωτος είσαι όταν δεν το υπολογίζεις. Όταν από υπερένταση σταματάς να τρέχεις, όταν παίρνεις άδεια από τα πάντα και βρίσκεις καναπέ να σε αντέχει παραπάνω από δεκάλεπτο. Άδειες ονομάστηκαν αυτές οι περίοδοι, διακοπές κατ'άλλους, γιατί ουσία έχουν να σταματήσεις ό,τι ως πρώτα έκανες. Na αδειάσεις. Κι αν είναι πολλά αυτά που έκανες, τόσο πιο βάναυση η παύση σε τραντάζει όσο αδειάζεις. Εκεί αν πέσεις τη χρειάζεσαι την άδεια ως για να σηκωθείς. Το τι απολαμβάνεις είναι υπόθεση άλλης ανάρτησης. Η δική μας επικεντρώνεται στο άπειρο.Καταργώντας κάθε περίσταση, η άδεια δυστυχώς λίγο ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις ενσυναίσθησης Θείου Δράματος . Το δράμα το δικό μας είναι ότι ζήσαμε παραπάνω από τη Σταύρωση. Αυτό κρύβει από μόνο του μια δίκοπη παράνοια : να νιώθεις ή να μη νιώθεις τυχερός.

Αν κρίνεις εαυτόν τυχερό που της σταυρώσεως και της αποκαθήλωσης την ιστορία σου συνέχισες κεφάλαια αμέτρητα μετά, είναι γιατί αμέλησες να δικαιολογήσεις τις πληγές σε χέρια και σε πόδια - μην εξαιρούμε την πληγή εκ της λόγχης στα πλευρά σου φυσικά - και τις συνέπειες αυτών στις χειραψίες που σταμάτησες να κάνεις και τα βήματά που κάπως αβάσιμα έπραξες. Όπως και σκόπιμα αρνήθηκες απάντηση σε ''...αυτό που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια, την άνοιξη που δεν έφερες ...''που ο Ελύτης τόλμησε να ομολογήσει.Αν πάλι α-τύχερος είναι αυτό που σου ταιριάζει, είναι γιατί δε γύρισες να δεις σταυρό που αντιμετώπισες και που σε μέγεθος μπορεί να σε ξεπέρασε , όμως Δαβίδ και Γολιάθ έμπρακτα επαλήθευσες.

Αναντίρρητα θα μου πεις,το να κρίνουμε είναι μια πολυτέλεια που δυστυχώς στερούμαστε. Όχι συλλήβδην , αλλά σε ποσοστό συντριπτικό. Είτε αυτό αφορά το ποιοι στερούμαστε , είτε το πόσο τη στερούμαστε. Αλλά το γεγονός αδιαμφισβήτητο. Δηλώνω χρόνια την απορία μου περί ιστορικότητας του προσώπου του Χριστού. Κάποτε λίγο παραπάνω σαν έφηβος που τα πάντα αμφισβητούσε, στη συνέχεια σαν ενήλικας που τα πάντα δεν έχει αποδείξεις να πιστέψει.Όχι ότι  η απόδειξη στάθηκε ποτέ επιχείρημα αρκετό σε όσα πίστεψα. Η πίστη η δική μου όμως , όπως μετουσιώθηκε από αυτό που τυφλά μου απεδόθη με τη γέννησή και τη βάπτισή μου σε αυτό που τώρα αγνωστικιστικά σχεδόν πορεύεται μέσα μου, έχει κάποιους δικούς της άγραφους κανόνες. 

Να απαριθμήσω ως το δέκα, αξία ίσως δεν έχει για σένα που διαβάζεις και πώς μπορώ με παραδείγματα να πείσω για την αθωότητα των λέξεων που χρησιμοποιώ. Κοινή κλωστή στα όσα νιώθω όμως που τα δένει, είναι η τάση να ζήσω το μυστήριο σε εικόνες, σε κομμάτια. Να βάψω κόκκινα τα αυγά, πιο κόκκινα από τις σκέψεις , για να τσουγκρίσουμε αυτά κι όχι τις λέξεις . Να χαμηλώσω κάθε ένταση , σε μέσα και φωνές, να βρω τις φράσεις που ζητώ σε νότες χαμηλές. Να φάω μαζί με συγγενείς και να ευχηθώ, προσέχοντας να μην προσβάλλω αυτά που αρνιέμαι χρησιμοποιώντας τα επί Ματαίω. Να πάρω το κερί και να το ανάψω, να δω μέσα στη φλόγα του να σιγοκαίει ελπίδα. Και άλλοτε να σβήνει, άλλοτε να κρατάει. Να πάρω θέση και εγώ στον Επιτάφιο, να οδηγηθώ σε μία τέλεση που η εκτέλεση της πάντοτε σκοντάφτει. 

Το πού σκοντάφτει, όλοι μας το γνωρίζουμε. Στους χριστιανούς και στη μερίδα χριστιανών που αδικούν τον όρο. Που συνταιριάζουν το πνεύμα των ημερών με κλασικές μουσικές, αποφθέγματα και στίχους, το ανά χείρας i-phone για λήψεις κοντινές στον επιτάφιο, στον παπά και στα κεριά, σε στόματα που νηστεύουν και καταριούνται, σε χέρια που προσεύχονται και κλέβουν παράλληλα, σε μάτια που δακρύζουν και ύστερα το δάκρυ το στεγνώνουν ή το αφήνουν διαφημίζοντάς το. Σε όλους αυτούς που τουητάρουν την Ανάσταση και περιμένουν το 00:01 να το κάνουν. Θα μου πεις κι εγώ κάνω κάτι από αυτά. Το είπα όμως πρωτύτερα , τη δήλωσα την αμφισβήτησή μου για την ιστορικότητα. Και κάτι επιπλέον, δεν έχω τουήτερ να σας ανακοινώσω την Ανάσταση. Βρείτε τη μόνοι σας.

Όπως κομμάτι-κομμάτι την ταιριάζω κάθε χρόνο. Έστω με το φόβο για  τους άπειρους χώρους που ίσως ποτέ δεν φτάσω να πατήσω ή τις αιώνιες σιωπές που να απαντήσω δεν καταφέρω. Με κομμάτια να λείπουν και άλλα να είναι διπλά, από ποιο ξένο παζλ ανακατεύτηκαν και βρέθηκαν στο δικό μου το κουτί; Αλλά το ταίριασμα που κάθε χρόνο γίνεται είναι μια κάποια απάντηση. Σε νόημα που να συμπληρώνεται δεν παύει.Για τον καθένα διαφορετικό,έτσι δεν είναι; Κάποτε μπορεί να βρούμε και τον Θεό, εκεί που πάμε. Αρκεί να ψάξουμε.
''Και θα τον βρούμε,όχι όπως τον παριστάνουν όσοι δεν τον είδαν ποτέ τους, ένα ροδομάγουλο γέρο, που κάθεται μακάρια σε πουπουλένια σύννεφα και προστάζει.
Μα σα μικρή φωνή που τινάζεται από τα σωθικά μας και σηκώνει πόλεμο.'' (Ν.Καζαντζάκης)


* Le silence éternel de ces espaces infinis m'effraie


(όπερ μεθερμηνευόμενον '' η αιώνια σιωπή αυτών των άπειρων χώρων με τρομάζει '' - Β.Pascal )

9 σχόλια:

serenata είπε...

Τι όμορφο κείμενο!
Ξέρεις θεωρούσα γελοία τα 'πρέπει' των θρησκειών.
Πρέπει να νηστεύεις, να πηγαίνεις εκκλησία, να προσεύχεσαι...
Εχω μια δική μου άποψη για τη 'δική' μου θρησκεία.
Πιστεύω πολύ στο καλό.
Να μην πληγώνεις συνειδητά.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι...ας τ' ονομάσω Θεό.
Αν υπάρχει ας κοιτάξει τα παιδάκια που σκοτώνονται, που πεθαίνουν, που είναι άρωστα, που υποφέρουν...
Πολλά φιλιά και ευχούλες :)

marios104 είπε...

@serenata : στο ίδιο καλό πιστεύουμε
και στο ίδιο καλό αδυνατούμε να στραφούμε. τα πρέπει άραγε το ξέρουν ότι τα ακολουθούμε ακόμα κι όταν τα αρνιόμαστε;;;μεγάλη υπόθεση κι αυτό.ευχαριστώ που πέρασες! τις ευχές μου.

Ρόζα Σελαβή είπε...

Ροδομάγουλε Μάριε, ο Θεός, όστις τα πανθ' ορά, μου είπε (ορίστε, μέχρι και Bess MacNeil απ' το "Δαμάζοντας τα κύματα" έγινα για πάρτη σας, για να μη διαβάσετε στο μήνυμά του το "sent from iPhone" και κολαστείτε!) να ανέβετε να πάρετε το κόκκινο μπαλόνι σας, γιατί του εμποδίζει τη θέα...

Με τις θερμότερες ευχές:

www.youtube.com/watch?v=oJHBWXu1CcM

Ξενικός είπε...

ένας άθεος δύσκολα συμβιβάζεται με την παρότρυνση ότι ΠΡΕΠΕΙ να αναζητήσουμε Θεό...
προτείνω να αναζητούμε την ΠΡΕΠΟΥΣΑ διαγωγή του ανθρώπου στη ζωή του.
ώραίο κείμενο - χάρηκα ιδιαίτερα την προτελευταία παράγραφο.
Ξενικός

marios104 είπε...

@ Ρόζα Σελαβή : Ορίστε που πάλι χάνει το νόημα και περισσότερο επιθυμούσε μήνυμα να στείλει σ'εσάς για να δείτε i phone και να αναφτερουγήσετε με τη νέα του app, παρά για να μου μιλήσει Αν το ξανασκεφτεί χάρη του κάνω, για να πιστέψει ότι στη γη παρέμεινε το κόκκινο για Πάθος.
Άσε που αμφιβάλλω ότι δε βλέπει,ας σηκώσει τα μάτια απ'την οθόνη.
Ευχαριστώ και για το κομμάτι, όπως λέει ένα άλλο μυθιστορηματικό - υπαρκτό - πρόσωπο '' Πιθανότατα όσοι αμφιβάλλουν τώρα για την ιστορικότητα του Χριστού αν ζούσαν στις μέρες του θα τον ακολουθούσαν ως πιο φανατικοί πιστοί του''. Ευχές για υγεία και ευημερία.

marios104 είπε...

@ Ξενικός : Χωρίς να με χαρακτηρίζω ά-Θεο (περισσότερο ά-Χριστο θα με έλεγα ), το νόημα είναι ακριβώς αυτό. Η πρέπουσα διαγωγή που για τον καθένα άλλες συντεταγμένες παίρνει, μα που αν το καλοσκεφτείς στο ίδιο χαρτί μιλιμετρέ φτιάχνουμε σχήματα και η δική μου παραπάνω ελευθερία σου στερεί ένα κουτάκι να αναπνεύσεις. Καλά να είσαι, χαίρομαι πάντα που περνάς.

Ρόζα Σελαβή είπε...

Η Bess i-MacNeill πάντως, χαίρεται που διαβάζει τα κατά Μάριον Πάθη, γιατί, μη νομίζετε, είναι κάτι μέρες που την πιάνει κι εκείνη ο φόβος του κενού, και κάθεται και κοιτάει την οθόνη, όπως κοιτούν οι νεοφώτιστοι στην τέχνη, το μαύρο τετράγωνο του Μάλεβιτς...

Δικό σας:

ΣΚΥΒΑΛΟ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

Με γρασωμένα τ' άρβυλα στη φρίκη πάντοτες ανηφορίζω/ λιμοκτονώντας από φλόγες τώρα πια/ φαρσί εγκόσμιος/ φαρσί δακρυσμένος/ εσαεί χορογράφος του λεκτικού μου/ κι ανερώτηγα ίασμος./ Κακοξόδευτη φώτιση σε μοβ κι άλλες βραδύτητες/ χαμερπούς ορίζοντα/ θρήσκευμα του σκύλου τ' αλύχτημα ή ένα σόλοικο/ παραισθητικό Σύμπαν/ άνασσα φαραωνική μεσ' από μαθηματικές ευλάβειες./ Είμαι ο ακούσιος της υπάρξεως/ η κράση μου δεν είναι ανθός είναι ωμότητα/ διάκειμαι χιλιόχρονος αν και πέφτω/ σε ματωμένα δευτερόλεπτα αιωνίως/ μ' έχουν επισημάνει οι άνεμοι.

Νίκος Καρούζος, "Ευρέσεις από κυανό κοβάλτιο", Ίκαρος, σελ. 17

marios104 είπε...

Επειδή όπως γνωρίζετε ήδη,ο Καρούζος κάτι παραπάνω ήξερε για μένα, τα λίγα που θα πω δεν είναι πάθη, είναι τα λάθη που γιορτάζω.Σας εκτιμώ για την επωνυμία σας.

Sweet truth! είπε...

δεν έχει σημασία αν πιστεύεις ή όχι, αν θα ακολουθήσεις τα τετριμμένα πια έθιμα ή θα κάτσεις σπίτι, ή θα βγεις...

σημασία έχει η αγνή καρδιά που εσύ έχεις και δύσκολα βρίσκει κανείς...