Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

λεπτονύχτες




















κάθομαι και τους κοιτώ
το βλέμμα μου τους κοιτά
εγώ κουβαλώ το βλέμμα που τους κοιτά
εσύ γεννάς το βλέμμα
ο λεπτοδείκτης είναι το βλέμμα που μας κοιτά
μετρά αντίστροφα τις γέννες μας
όσο εμείς κουβαλάμε τους θανάτους μας.
πότε πότε απλώνω το χέρι
και ψηλαφίζω
σε ψηλαφίζω
σε ψηλαφήνω να πέφτεις
και τρέχω να σε πιάσω από χάμω
και ψηλαφήνομαι στα χέρια σου
να γίνω δείκτης να κοιτάς
να σου μετρώ τις ώρες
τα λεπτά
τα δεύτερα
τα κλάσματα
τα συμπεράσματα
να εξαφανίζω τον χρόνο
κι εσύ να μου ζητάς κι άλλον
να καταπίνω τον χρόνο και να χωνεύω τον χρόνο
όσο εκείνος δε μας χώνεψε ποτέ
να ξεδιαλύνω τον χρόνο και ν'απαλύνω τον πόνο
όσο εκείνος δε μας απάλυνε ποτέ
ν' ανακυκλώνω τον χρόνο
κι από κύκλο να τον τετραγωνίζω
και μέσα στα τετράγωνα να υποτάσσομαι
να με κατέχεις
να με συντρέχεις
μόνο τον χρόνο αργοκίνητο να ζούμε
με των ωρών τον δείκτη λαβωμένο
γιατί 'χες μάθει
όλα τα δύσκολα σε σένα ν'αναθέτω.
και να σου δίνω όσο χρόνο θες να τα εκπληρώσεις.

3 σχόλια:

ART-TRAVELLER είπε...

Πάρα πολύ καλό, μπράβο φίλε Μάριε και καλή συνέχεια !!!

Ξενικός είπε...

απολαυστικό παιχνίδισμα λέξεων!
Ξενικός

marios104 είπε...

@art-traveller
@ Ξενικός

τα ευχαριστώ είνι λίγο σαν λέξη,
αλλά και το λίγο είναι η αρχή του πολύ
άρα πολλά ευχαριστώ
και πολλά χαμόγελα.