Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Τάξε μου

Οι άνθρωποι είτε αγαπούν τα ψέματα 
είτε δεν αγαπούν τις σκληρές αλήθειες. 
Δηλαδή, ένα και το αυτό. 
Χωρίζουν τα ψέματά τους σε εποχιακά, 
όπως τα ρούχα, 
τα κοντομάνικα, τα φθινοπωρινά. 
Πού και πού ρίχνουν καμιά ναφθαλίνη, 
μη και τρυπήσουν και τους αφήσουν εκτεθιμένους. 
Γιατί μετά, 
με τι θα αγοράζουν τη συμπάθεια;
Ναι, σωστά, δεν αγοράζονται όλα. 
Η αγάπη ας πούμε. 
Την κατακτάς με την αλήθεια σου. 
Και τις γενναίες πραγματικότητες που τάζεις. 

Τάζεις, για να απογοητεύσεις. 
Εμπιστευόμαστε, γιατί μας αρέσει να απογοητευόμαστε.
Ταιριάζει με τις νύχτες μας, με το ποτό μας. 
Πιστεύουμε στην αγάπη, για να έχουμε κάτι να παρακαλάμε.
Υπάρχω για να σε παρακαλώ.
Για όλα σου τα ενδεχόμενα. 
Δε στο ζητώ σαν χάρη, το απαιτώ.
Θα με πιστέψεις. 
Για να μπορώ να σ'εκπληρώσω.
Σε θέλω, για να μπορείς να μ' εκπληρώσεις.
Σε θέλω, για να μπορώ να σε συνηθίσω.
Εύκολο πράγμα την έχεις τη συνήθεια; 

Αναζητούμε αλήθειες, ενώ θα έπρεπε να αναζητούμε αληθινούς.
Δεν είναι ότι δεν πιστεύουμε ο ένας στον άλλον, 
αλλά να, είναι τα λόγια που δεν πιστεύουν σε μας.

Έτσι είναι η ζωή. Μια διαρκής προσπάθεια να φας τα μούτρα σου.  

4 σχόλια:

Xenoudis - Ξενούδης είπε...

Ο τελευταίος στίχος, πολύ σκληρός.
Ξενούδης

kat. είπε...

και να φας τα μούτρα σου, τι έγινε;
σηκώνεσαι με χαρά και καμάρι και προχωράς! τουλάχιστον έχεις προσπαθήσει..

υγ. καλώς σε βρηκα και καλό μήνα!

Takis X είπε...

Ωραίος ο Μάριος.

marios104 είπε...

@Xenoudis - Ξενούδης : Πολύ αληθινός κι ευπρόσδεκτος!
@kat. : συμφωνώ μαζί σου και τα σπάω με κάθε ευκαιρία :) καλό σου μήνα!
@Takis X : ωραίο ως έλλην μη με πεις, γιατί εκεί τα σπας τα μούτρα σου φύσει και θέσει