Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

ονείρωξη

εδώ που τα λέμε,κι εγώ αν ήμουν όνειρο θα προτιμούσα κάπου αλλού να γεννιόμουν . κάπου αλλού, που να υπήρχε μια προοπτική πραγμάτωσης. το πού δε θα ήταν δική  μου υπόθεση να το ορίσω, θα ήταν η τύχη ή η ατυχία του γεννήτορά μου.
στη δική μας περίπτωση παρατηρείται ένας συνωστισμός ονείρων πάνω από τα κεφάλια μας. όνειρα που γεννιούνται αλλά δεν ξέρουν τι να απογίνουν και συσσωρεύονται . στρώμα αυτό που τα ξαπλώνουμε και στρώμα πάνω ουρανός για συγκεντρώσεις τους. η παρατεταμένη ζέστη του Οκτώβρη, τα πρόσωπα που αντέστρεψαν τα χαμόγελά τους, τα παράλογα που κάθε μέρα ξεπροβάλλουν , τα αυτονόητα που παύουν να είναι αυτονόητα, όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα είναι λες και προκλήθηκαν από το στρώμα του όζοντος των δικών μας ονείρων και της μαύρης τους τρύπας που τα καταπίνει.
να πάψεις να ονειρεύεσαι; και τι; θα περνάς τις 6, 7, 8 ώρες του ύπνου σου και τις διπλάσιες ώρες του ξύπνιου σου με την απτή, ανάξια πραγματικότητα; να περιμένεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί, να γίνεις χώνεμα και ανάμνηση; όχι δα, είναι μια παραίτηση που δε σου αξίζει. αλλά και πάλι, τόσα γεννήματα στο βρόντο, τόση ξοδεμένη φαντασία γύρω μας και κανείς να μην μπορεί να τάξει λίγη πραγμάτωση. πόσο κοστίζει η πραγμάτωση στις μέρες μας; πόσες ζωές θα αναρωτιούνται  την απάντηση;
εδώ τα όνειρα γεννιούνται όπως και τα παιδιά, όπως οι χαμένες γενιές: άνεργα, δίχως επίδομα, δίχως επίδοση, επινόηση, με ούτε καν λιγάκι κατανόηση . ζούμε στη χώρα με τα περισσότερα άνεργα όνειρα. που αν τα αφήσουμε να μεγαλώσουν, θα γίνουν δύστροπα, καχεκτικά, γεμάτα απωθημένα σαν άνθρωποι στερημένοι. κι αν τα αφήσουμε να πεθάνουν, χρόνο με το χρόνο, μέρα με τη μέρα θα τα ξεχάσουμε, θα χαθεί ό,τι τα θυμίζει. Ζούμε στη χώρα που θα έπρεπε να έχει από ένα πιατάκι γάλα για τα νηστικά της όνειρα σε κάθε κρεβάτι, μπαλκόνι και ουρανό. κι ας πιουν μονάχα μια γουλιά στη σύντομη ζωή τους, θα πούμε ότι κάτι τους δώσαμε να φάνε. και ότι κάτι μας έδωσαν κι αυτά.
θέλω να πιστέψω ότι όταν τα όνειρα μαζευτούν πολλά και ο ουρανός δεν τα χωρά, θα γίνουν σύννεφο κι ύστερα βροχή να πέσουν στα κεφάλια μας. ο ουρανός πέφτει στα κεφάλια μας ούτως ή άλλως χιλιάδες φορές. ας είναι μια από αυτές, όταν τα όνειρα βρεθούν τόσο κοντά και πάλι με τους γεννήτορές τους. ίσως υπάρξει τρόπος να υπάρξουν και αυτά. όπως κι εμείς που ψάχνουμε χαμόγελα μέσα στις μέρες μας.



4 σχόλια:

ασωτος γιος είπε...

τι βροχή? γιατι φοβαμαι θα γινουν χαλαζει
αλλα δε πειραζει δε πειράζει

ART-TRAVELLER είπε...

Καλησπέρα φίλε Μάριε , χαίρομαι και πάλι την ωραία γραφή σου , πιστεύω τα όνειρα δίνουν δύναμη στον άνθρωπο για να αντέχει την σκληρή πραγματικότητα και αλοίμονο αν χαθούν τα όνειρα από τις ζωές μας !!!

marios104 είπε...

@ άσωτο γιο : το πιο πιθανό είναι να γίνουν χαλάζι. και πέφτοντας να έχουν τη βαρύτητα που τους αναλογεί, τιμωρώντας μας που τα γεννήσαμε.

marios104 είπε...

@ art traveller : συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. μαζί μου συμφωνεί και το κομμάτι του εαυτού μου που θυμώνει και απογοητεύεται και δεν έχω έτοιμες πάντα δικαιολογίες να το παρηγορήσω. ονειρεύομαι να τις βρω. σε χαιρετώ!