Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

να μην και πότε

κόσμος πολύς στην ίδια αίθουσα να περιμένει,
να μην ξέρει τι, 
κάποιος πάντα κάτι περιμένει σαν πιστός ή άπιστος φύλακας
και έχει να λέει ιστορίες 
και έχει αυτί να τις ακούει μοναχός του
κι ήταν που λες...κι ήμουν που λες...
και όμως τίποτα δε λες.
κόσμος πολύς στην ίδια αίθουσα
με συγχωρείς που θέλω να περάσω, από μικρός ήμουν λιγάκι αγοραφοβικός
και μελλοντοφοβικός να σου προσθέσω
να μη μου λες για το αύριο, πειράζει;
να ζω μόνο το σήμερα,πειράζει;
να'χω τις έννοιες μου, τα πρέπει μου, τα λάθη μου, τα πάθη μου,
τις λύπες μου κι εγώ και τα ξενύχτια μου
να τα'χω όλα σπίτι , στο μυαλό μου κλειδωμένα
έχω κι εγώ μερίδιο στα σύννεφα τα γκρίζα, στα δακρύβρεχτα
στις συμφορές και στα γαμώ το κερατό μου
κι όμως τα 'χω δικά μου
όχι από έλλειψη εμπιστοσύνης 
υπάρχουν άνθρωποι , υπάρχουν φίλοι , υπάρχουν αγκαλιές
γιατί να πρέπει να υπάρχουν και μεγάφωνα;
να μη γκρινιάξω μαζί σου, πειράζει; 
να μη σε δικιολογήσω, πειράζει;
όχι από κακία, μα το αντίθετο, θέλω να σε δω να αναπνέεις 
κάποιος πάντα κάτι βρίσκει να αναπνέει
και μες στην αίθουσα ακόμα,αυτή της  αναμονής .

λένα πλάτωνος / σαβίνα γιαννάτου - αίθουσα αναμονής 

4 σχόλια:

ART-TRAVELLER είπε...

Υπέροχο το κείμενο και εξαιρετική η μουσική επένδυση του !!!
Καλή εβδομάδα φίλε Μάριε !!!

ασωτος γιος είπε...

τι μου θύμισες αυτο το τραγουδι τώρα? φιλί!

marios104 είπε...

@ art - traveller : σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια , είσαι ένας από τους ανθρώπους που το κείμενο ευτυχώς δεν αναφέρεται και χαίρομαι για αυτό! Καλή εβδομάδα!

marios104 είπε...

@ ασωτος γιος : εδώ δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα γιατί το θυμήθηκα εγώ και το ακούω στην επανάληψη του. φιλιά