Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Φωταγωγός

Χτιστό θα μείνει το παρόν , 
αυτό που λένε όλοι λοιπόν 
ότι αλλάζει...
το είδα μόνο μια στιγμή, 
πίσω απ'του θάρρους τη σχισμή 
να ξεθωριάζει...
Και στο φωταγωγό μου τώρα ο παράδεισος, 
φωνές απ'άλλα διαμερίσματα γιορτάζουν, 
ανάμεσα στα λάθη και στη μοναξιά μια άβυσσος 
και με τρομάζουν...
τα αστέρια όλα στο φωταγωγό 
μια λάμψη πίσω τόσο βιαστική 
χαράζουν.

Δεν περισσεύει ουρανός απ'το παράθυρο, 
είναι τα τζάμια στο κενό μου αγωγός,
με μια φωνή να λαχταράει η ζωή το άπειρο 
και δεσμοφύλακας μου ο φωταγωγός ...

 Τσιμέντο και μια μυρωδιά 
από χαμόγελα πλατιά 
σ'άλλους ορόφους,
ταβάνια και οι τσακωμοί 
μια μεγαλόσωμη σιωπή 
για τους ανθρώπους...
Και στο φωτάγωγό μου τώρα μια κόλαση, 
σε περιμένω με τα χέρια απλωμένα,
μα τη βουή από μια ανοιχτή τηλεόραση 
φέρνει για μένα...
τα χέρια όλα στο φωταγωγό 
να δώσουν χάδια δεν μπορούν, 
είναι δεμένα.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Ανακύκλωση...

Ανακύκλωση ..του εαυτού μου (μέρος 1ο).


Είναι χρόνια πια αυτή η ιστορία, το γράψιμο και οι μορφές του και δεν είναι τώρα η αφορμή να φανερώσω την πορεία του μέσα μου. Κάθε τόσο όμως ανταλλάσοντας μηνύματα στους τοίχους φίλων στο fb προκύπτουν στίχοι που άλλοτε ξεφεύγουν από τον σκοπό τους και άλλοτε είναι αρκετοί για χαμόγελο ή περαιτέρω σκέψη.
Και τους καταθέτω εδώ καθότι είναι πια καιρός να σβηστούν από τον τοίχο μου. :-) ...η στιχουργική είναι μια τέχνη που πάνω απ'όλα θέλει έμπνευση και εξάσκηση.Και επίσης ακόμα και η πιο αστεία μορφή της έχει ένα λόγο ύπαρξης. Είμαι σίγουρος πώς κάποιοι θα με καταλάβουν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Το παρακάτω πόνημα προέκυψε στην προσπάθειά μου να γράψω κάτι που δυνητικά θα μπορούσε να έχει τραγουδήσει η Καίτη Γκρέυ , άντε και η Πόλυ Πάνου. (17-03-2011)




''Μου πήρες το καλάθι και ξεκίνησες
τα αθώα μου τα λάθη να μαζεύεις
στα ράφια με τα λόγια που δε μίλησες 
δεν κοίταξες γι'αυτό και με παιδεύεις.

EMEIΣ MAZI ΘA KANOYME ταμείο.

 EΣY TA ΛOΓIA ΣOY χρεώνεις KAI ΞEPEIΣ NA ME υποχρεώνεις 
EΔΩ NA στέκομαι ΣTO IΔIO TO σημείο. 
Εμείς μαζί θα κάνουμε ταμείο 
στην έξοδο του μαγαζιού θα φτάσουμε, 
χωρίσαμε τα ψώνια μας στα δύο...ας το ξεχάσουμε, ας το ξεχάσουμε...


Στη λίστα με τα ψώνια σου με έγραψες,
για όταν χρειαστείς να με ψωνίσεις,
δεν είχες όμως πλούτη και με ξέγραψες, 
δεν μπόρεσες ποτέ να μ'αποκτήσεις...'
'

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Αμαχητί

Έτοιμος κανείς δεν είναι, δε βλέπεις βλέμματα , μόνο σκιές  
από τις κόγχες των ματιών να ξεχύνονται και να απλώνονται
 κι όλοι περίπου αναρωτιόμαστε ,
αν το μαζί είναι για κάτι παραπάνω από το άθροισμα των δυο μερών του.
Το σώμα μας ζει και υποκρίνεται μαζί μας , 
πειθήνια υπακούει στις προσταγές σου και δήθεν ανυπάκουα πότε πότε 
τις αντιμάχεται
και με τις λίγες ή πολλές του ορμές αυθαδιάζει.
Με μια φωτογραφία ανά χείρας για όταν λείπεις.
Μα δεν υπάρχει δύναμη στο πλαστικό που σε αποτύπωσε ,εγώ με τις αισθήσεις του επιτρέπω και του φωνάζω :  
Όταν μακρυά σου υπάρχω είμαι για να σε φέρω πίσω.

Και καθώς έτοιμος ποτέ δεν είσαι, με το μυαλό φαντάζεσαι
πολέμους σωμάτων, πληγές που αναβλύζουν λέξεις 
και χαρακώματα γύρω απ'τα σεντόνια.
Και ό,τι κι αν ζεις στον πόλεμο το βουτάς,
γιατί τη θες τη μάχη των ερώτων και προσδοκάς να μη σε λησμονήσει,
όπως με πείσματα αρνείσαι να παραδοθείς αλλά με γελάκια κρυφά παραδίνεσαι.
Αν το σκεφτώ καλά, έχω μιλήσει πιο παλιά γι'αυτή τη μάχη
αλλά και η ανάρτηση στο χάος μέσα χάνεται
όπως το πάθος κρύβεται στις αφορμές σου 
και στις δικές μας αγκαλιές.
Σε περιμένω.

(φωτογραφία από την ταινία Chico y Rita , του Fernando Trueba που σήμερα Δευτέρα Μεγάλη με έκανε συνένοχο στον έρωτά της)

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Κάποια εποχή

Κάνει κι απόψε μια υγρασία παραπάνω,
δίχως ταυτότητα ο καιρός παίζει μαζί μου. 
Τραβάω τα έπιπλα σκουπίζοντας,συγγνώμη για την αναστάτωση εσείς που κάτω απ'τα πόδια μου αναπνέετε -  ζήτησα την άδεια απόψε για το θόρυβο .
Ανακαλύπτω στους τοίχους φλούδες , δεν τολμώ να τις τραβήξω 
έχω ένα δισταγμό για το κουκούτσι πάντα σε ό,τι με περιβάλλει 
κι αν τον στοιβάζω κάπως πάντα βρίσκεται στα πόδια μου να μπλέκει.
Ίσως και οι τοίχοι να φουσκώνουν από τις αναπνοές σας 
και τίποτα να μην μπορώ να κάνω, ούτε να πάψω τις φωνές 
ούτε τα στόματα.
Το σπίτι γερνά, ρυτίδες με τα χρόνια,
ταβάνια που στάζουν και παράθυρα 
τρίζουν με τρόπους διαφορετικούς κάθε φορά
κι άλλοτε γυρίζω να κοιτάξω την πηγή κι άλλοτε δεν δίνω σημασία.
Με τη φθορά δεν τα βάζεις εύκολα,
οι φλούδες στους τοίχους ανοίγουν και με κοιτάζουν δόντια κάτασπρα 
κρεμάω ένα κάδρο στις σχισμές τους.
Ανοίγω και κλείνω φώτα βιαστικός, ακούω μόνο ένα βαρύ αναστεναγμό από τα δάπεδα ,
κλείνω τα αυτιά μου και γυρίζω στην πόρτα τα κλειδιά , 
στα χέρια μου οι φλούδες τυλίγονται και σχίζονται.
Κουκούτσι γίνεται ο τοίχος όλος και ο καρπός μέσα του δεν ξέρω αν περιμένει τη στιγμή να με κοιτάξει 
ή μόνο εγώ παίρνω τη σκούπα να μαζέψω κάπως τα φλούδια του.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Ο χαρτογράφος


Κι Αν είναι στ' αλήθεια χάρτης οδηγός,
 εδώ γιατί βρισκόμαστε;
Αν είναι χάρτης αυτό το χάρτινο πανί που κάνεις προσευχή, 
τότε δεν φτάνει για το δρόμο,
μουτζουρωμένο με νησιά και ακρωτήρια.
Θέλεις κάτι πιο πάνω από πορεία για τη δική σου απορία.
Κι είναι συντεταγμένη
συντετριμμένη αυτή που στέκεται μπροστά σου, 
από ντροπή να σου μιλήσει για το δρόμο που δεν πήρες 
και για το δρόμο το διπλό που άδικα έκανες.

Όσο κι αν δίνεις σημασία στην υδρόγειο,
είναι πιο πέρα από σφαίρα αυτό που νιώθεις να σε απλώνει
χέρια και πόδια κρέμονται στο γαλαξία σου
και από το διάστημα δε φαίνονται
δεν είναι ανάστημα αυτό ,
είναι στο δρόμο που ξαπλώνεις γιατί χάθηκες.