Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Πανηγύρι μου κοιμάσαι


Τράβαγα θυμάμαι τον ποδόγυρο του φουστανιού της μητέρας μου όποτε βρισκόμαστε στα πανηγύρια της Παναγιάς στο νησί. Είχε το ενδιαφέρον μου σκορπίσει προτού καλά καλά ανάψει το γλέντι και στα μάτια μου κάθε γιορτή έμοιαζε ίδια. Τι κι αν βρισκόμαστε στην Νικαριά , τι κι αν γυρίζαμε από χωριό σε χωριό ακολουθώντας τις μουσικές και τα γέλια, όλα μου φαίνονταν ανούσια και φωνακλάδικα.
Ήμουν παιδί που δεν καταλάβαινε τη μέρα, όπως και την ανάγκη του ανθρώπου να το χορέψει το καλό και το κακό του
Και με έπιανε το παράπονο, η γκρίνια που δεν είμαι στο κρεβάτι μου μέχρι που τελικά με έπαιρνε ο ύπνος ξαπλωμένος στις ξύλινες πεζούλες , με το κεφάλι μου να ακουμπά στα γόνατα της μάνας μου.
Έκτοτε μεγάλωσα αρκετά και δεν το έφερε η στιγμή , ούτε που το προσπάθησα να επιστρέψω στο νησί αυτή τη μέρα. Έμοιαζε τόσο μακρινό αυτό το αναμνησιακό μου, που η κρυψώνα του άργησε να έρθει στο φως. Έρχεται όμως και με βρίσκει τώρα που νοιώθω κι εγώ το βάρος του χορού στα πόδια μου να θέλει να εκφραστεί. 

Μιλάμε όλοι για την κοίμηση ή για το τέλος των θερινών μας διακοπών; Είναι κι αυτή η μέρα συνυφασμένη στο μυαλό μας με τη δική μας τη διασκέδαση κι έτσι γυμνή κι αποκομμένη από τη θρησκευτική της την ταυτότητα. Όλοι τη λέμε σαν αρχή του τέλους, σαν προσμονή για μία ύστατη χαρά πριν ξεκινήσουν οι ψιχάλες - ασχέτως που κι αυτές αργούν τόσο, όσο αρκεί να τις ξεχάσουμε .
Βρίσκουμε όμως όπου σταθούμε και βρεθούμε εκκλησάκια και γελάμε, με την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει ή την απληστία του ιερέα να το χτίσει τόσο κοντά με το διπλανό αυτό το οίκημα. Όσα όμως κι αν μαζευτούν και πάλι δε θα έφταναν ένα για τον καθένα μας
Έχουν κι αυτά τις διαφορές τους, αλλού θα δεις τα μεγαλόπρεπα , με τους χυδαίους πολυελαίους κι αλλού τα τόσο δα πλινθόκτιστα που δε σου φτάνει η αγκαλιά να τα κρατήσεις κι ας το θέλεις. Δεν έχει σημασία ο τόπος σου λένε κι όμως μέσα τους τα προτιμάνε τα πολυτελή για δεξιώσεις και βαπτίσεις, για γάμους και ακολουθίες, εκεί που λάμπουν τα κεράκια περισσότερο κι από τα φλας του φωτογράφου παίρνουν λάμψη. Εκεί που Του Θεού το βλέμμα θεωρούν θα θαμπωθεί κι Εκείνο.

Έλα όμως που μόνο εμείς κατέχουμε μερίδιο στο θάμπωμα και υποτελείς τελούμε όλα τα τάχα μου καθήκοντα. Κι αυτή τη μέρα την ας πούμε θλιβερή την κάνουμε με βήματα στις άκρες των ποδιών παραπατώντας.
Παραπατώ κι εγώ ανάμεσα στο πώς να το γιορτάσω αυτό το όνομα που έχω ( και που μου θυμίζει ότι κάποτε το διάλεξα από μόνος μου κι αποφάσισα να λέω εγώ σε κάθε ένα μου συμμαθητή να με φωνάζει Μάριο και όχι Γιάννη, όπως κι αυτό γραμμένο στα κατάστιχα και στην ταυτότητα είναι.) και στο να ψάξω ένα τέτοιο εκκλησάκι να κοιτάξω λίγο το λευκό του ή την πέτρα του, να θυμηθώ ότι αυτή η πέτρα περισσότερο από εμένα θα επιζήσει και η καμπάνα όσο κι αν θέλω να φωνάξω, πάντα πιο δυνατά από τη φωνή μου θα ακούγεται. 

Πιστός μέσα στην απιστία μου και μιας ημέρας τόσο δέσμιος δηλώνω, με την πατροπαράδοτη συνάντηση στο πατρικό και γύρω από το τραπέζι να τσουγκρίζουμε ποτήρια - κι αυτά να κάνουν έναν ήχο του γυαλιού που χαίρεται να το ακουμπάς στα χείλη . Δεν μου αρκεί να σκέφτομαι το πανηγύρι στο χωριό,ούτε στο σπίτι όλες αυτές τις συναντήσεις, Θα ήθελα κάπου μέσα μου να βρω ένα δικό μου άσπρο εκκλησάκι να προσκυνήσω όχι το όνομα , ούτε το μέλλον μου. Να βρω το κάτι ταπεινό που να πιστέψω πως ποτέ δε θα χαθεί. Κι αυτό το ταπεινό να του φορέσω τα καλά του - απ'τα καλά που δε φοβάσαι να σου λερωθούν όταν θα παίξεις με τα χώματα. Κι ύστερα μαζί να πάμε στο πανηγύρι του χωριού, εκεί που σε μεθά μόνο και μόνο το ότι στέκεσαι κάτω από πλάτανους τόσο γέρικους , όσο κρατούν όλες του κόσμου σου οι γενιές. Έχει κι ο πλάτανος καμπάνα που σαν σήμερα κοιμάται. 

10 σχόλια:

StoneFace είπε...

Σαν ένα κερί που καίει μα δε λιώνει μέσα σ' αυτό το άσπρο εκκλησάκι, μια ευχή από μένα να μην παύσεις να ελπίζεις.

Καλή σου μέρα.

ART-TRAVELLER είπε...

Kαλησπέρα φίλε μου , πολύ όμορφη , επίκαιρη και νοσταλγική η σημερινή σου ανάρτηση όπως το ίδιο όμορφη και η καινούργια εικόνα του μπλογκ σου !!! Κατάγεσαι από το αγαπημένο μου νησί , έχω επισκεφτεί την Ικαρία ακριβώς πριν από δύο χρόνια και ακόμη δεν ξεχνώ την άγρια ομορφιά της και σίγουρα θέλω να ξαναπάω .... Ευχές πολλές και καλή σου συνέχεια !!!

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ είπε...

Χρόνια πολλά ... Ιωάννη Μάριε...

Και ίσως σε αυτές τις λευκές μνήμες να γεννήθηκε αυτό που είσαι τώρα... κάπου ξεκίνησε, κάπου αναπτύχθηκε... κάπου συνέχισε... αλλά οι ρίζες παραμένουν...

Μου αρέσουν τα νησιά, μάλλον τα λατρεύω... επειδή κρύβουν μέσα τους μία καθαρότητα που δύσκολα βρίσκεται σήμερα... και εγώ στο άλλο άκρο πέρασα πολλά καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας στην Σαμοθράκη... αξέχαστες στιγμές...

the boy with the arab strap είπε...

xronia soy polla kai kala marie !!!!!

marios104 είπε...

@ StoneFace : Ευχαριστώ για το κερί και την ευχή ... θα προσπαθώ όσο μπορώ να την κρατήσω ζωντανή αυτή τη φλόγα. Καλησπέρα φίλε μου.

@ ART-TRAVELLER : Η αλλαγή στην εικόνα είναι σχεδόν αναγκαία - καθότι βαριέμαι πολύ γρήγορα , το παραδέχομαι :-P Eυχαριστώ για τις ευχές σου φίλε μου. Ναι, είναι ένα πολύ όμορφο νησί σχεδόν πρωτόγονο ακόμα και αυτό το κάνει να διαφέρει νομίζω μέχρι σήμερα.

marios104 είπε...

@ ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ : Βρήκες λοιπόν ένα διπλό όνομα και το βούτηξες στο λευκό...μου αρέσει :-) Είναι τα νησιά σαν ακαθόριστες παύσεις στα χρόνια που ταξιδεύουν, ένα χέρι που μας προτρέπει να πάρουμε μιαν ανάσα προτού βουτήξουμε στις πόλεις. Τα αγαπώ εξίσου. Δυστυχώς δεν έχω εικόνα από Σαμοθράκη αλλά είμαι βέβαιος ότι θα είναι υπέροχα κι εκεί.

@ the boy with the arab strap : Σε ευχαριστώ πολύ κι ανταποδίδω με ευχή για ολοζώντανες στιγμές ευτυχίας και περιπλανήσεων.

Ανώνυμος είπε...

egw me kapoia logia sou gia to pws perases ekei,kai pws ir8e sta podia sou i angi tou xorou,alla kai tou ka8ariou giortinou rouxou,tou alekiastoua po to xrono ali8eia molis vourkwsa..

Μάρκος είπε...

Ίδιες οι αναμνήσεις παρότι τα μέρη διαφορετικά. Συλλογική μνήμη δεν τη λένε;
Χρόνια πολλά και καλά :)

Margo είπε...

Μάριε εκτός από τα καθυστερημένα χρόνια σου πολλά, να σου πω πόσο με συγκίνησε ο τρόπος που νιώθεις τη ζωή. Δεν γράφεις μόνο καλά, αυτό από μόνο του δεν αρκεί.
Να σαι καλά!

marios104 είπε...

@ Ανώνυμος : Μάλλον μοιραζόμαστε κοινές εμπειρίες ή σκέψεις. Ευχαριστώ!

@ Μάρκος : Από ένα κοινό λοιπόν πηγάδι όλοι αντλούμε λόγια και μνήμες...είναι υπέροχο να το σκέφτεσαι. Σε ευχαριστώ πολύ :-)

@ Margo : Σε ευχαριστώ πολύ και για τις ευχές σου και για τα λόγια σου. Αλλά κυρίως σου ανταποδίδω τις ευχές για χαρούμενες και υγιείς μέρες με χαμόγελα :-)