Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Αόριστες λέξεις : κάποτε

Κλείνεις τα μάτια κι επιλέγεις τι θα θυμηθείς,έχεις το χάρισμα τη μνήμη σου να την εξουσιάζεις όπως και τα πρόσωπα που μέσα της κατοικούν.Μπορείς να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις , να αλλοτριώσεις ή να βελτιώσεις , όλα είναι πιθανά κι όλα εξαρτώνται από τη δύναμη που κρύβει το μυαλό σου. 
Προσωπικά δεν φημιζόμουν ποτέ για το μνημονικό μου, μάλλον δυσφήμηση θα έλεγε κανείς πως είναι για μένα, αυτό που για άλλους αποτελεί μεγάλο χάρισμα. Λίγα ονόματα, λίγες κουβέντες και ακόμα λιγότεροι τίτλοι κατοικούν μέσα στα λίγα περιθώρια .
Οι τίτλοι είναι πάντα τελεσίγραφα που αρνιέμαι να δεχτώ την ύπαρξή τους. Μου αρέσουν τα λόγια τα πολλά, τα φλύαρα και τα παραπανίσια . Γιατί εκεί πολλές φορές προδίδεσαι, ξεχνάς τι θες να κρύψεις και όλα τα μαρτυράς. Κανένα πρόβλημα λοιπόν σε τούτο το μαρτύριο. Κι αν μαρτυρήσεις παραπάνω, πού είναι αλήθεια το κακό, αφού στο τέλος όλα βγαίνουν ζωντανά στο φως κι αλώβητα όσο κι αν προτιμούσες να τα κρύψεις 
στα σεντούκια του έγχρωμου σου παρελθόντος
Εκεί στο αχανές που όλα αναμειγνύονται, ξεχνάς, ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι ήθελες να πεις , από ποιον να ζητήσεις ευθύνες και για ποιο λόγο.Λες ένα ''περασμένα ξεχασμένα'' κι όλα βαίνουν καλώς ή σου μιλάνε για σταφύλια που τώρα ξίνισαν και ποιος ο λόγος να ζητάς να τα γευτείς. Στο κάποτε λοιπόν  δεν έχεις πολλές ελπίδες να δικαιωθείς .
Άρα ξεχνάς και τη δικαίωση , όσο κι αυτή σε ξέχασε. Έχεις μονάχα ένα υπέρ σου επιχείρημα, αυτό που όλοι λίγο πολύ το μνημονεύουμε όταν περάσει ο καιρός των διακοπών ή μιας γιορτής που κράτησες ενθύμια. Φωτογραφίες όλοι μας κρατάμε λες και το παρόν μόνο σε φιλμ είναι υπαρκτό κι αποδείξιμο για όταν πια πεθάνει.
Κάποτε λοιπόν πέρασα από μέρη που μου γέννησαν τη σκέψη να τα φυλακίσω και το έκανα. Ένας αναμμένος φανοστάτης, που καίει το καντήλι της νύχτας μέχρι αυτό να γίνει παρανάλωμα, ένας σωρός από πέτρες τσαλακωμένες η μία πάνω στην άλλη να αναρωτιούνται τι να'ναι δυνατό να τις λυγίσει και συντροφιά δύο βάρκες ή μια να προστατεύει την άλλη λες και κρατιούνται από το χέρι με ένα κουπί να της μαλώνει. 
Αυτά τα κάποτε με λιώνουν κι όπως γερνάει ο καιρός κι εγώ μαζί τους λιώνω , δεν αναρωτιέμαι το πότε, αλλά τη γλύκα θυμάμαι διακοπών που πέρασαν.Εκεί που μπαίνει το φθινόπωρο -  που μόνο ετικέτα το ορίζει ως τέτοιο - θα είναι αυτή η γλύκα που θα αναδύεται όποτε τις φωτογραφίες μοιραζόμαστε με άλλα αχόρταγα μάτια και γελάμε, που δεν θυμόμαστε πολλά αλλά γελάμε. 


7 σχόλια:

Sweet truth! είπε...

Είναι όμορφα αυτά, να υπάρχουν αναμνήσεις όμορφες, τυπωμένες, ταχτοποιημένες σε ένα άλμπουμ...για πάντα δικό σας, το καλοκαίρι και κάθε καλοκαίρι που πέρασε.

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ είπε...

Μου αναδύει το κείμενο μία "πικρία" για το γρήγορο, το βιαστικό της ζωής... ναι έτσι είναι... αλλά πάντα θα γυρνάμε στα σταυροδρόμια, φωτογραφίες, μνήμες που μας χάραξαν ενδόμυχα...

Καλό χειμώνα θα πω... όταν οι πρώτες στάλες της βροχής αρχίζουν να ξεπλένουν το λούστρο του καλοκαιριού που πέρασε...

Καλά ξημερώματα εύχομαι

Leviathan είπε...

na gelame kai as mi 8imomaste kai to giati...kali evdomada!

Margo είπε...

Καλό Φθινόπωρο Μάριε.. φέτος είναι εξαίρεση μοιάζει με Φθινόπωρο..

Πιστεύω θυμόμαστε όσο πρέπει και όσο θέλουμε.. από άμυνα..
Καλό σου ξημέρωμα!

BlackRose είπε...

Μια νοσταλγια τα γραφομενα σου,ωρες,στιγμες,μνημες....
Καλως βρεθηκαμε....

ΣτάΛες στο ΓαΛάΖιο

Basilis είπε...

Ποσο πολυ σε ζηλευω !! Θα σκοτωνα να μην εχς και γω καλο μνημονικο. ... Δυστυχως δεν ξεχναω ποτε. ΠΟΤΕ . Αυτο φυσικα ειναι υπεροχο για τις ομορφες αναμνησεις. Οι κακες ομως ειναι παντα περισσοτερες και το μαρτυριο ειναι αθανατο. Καλο φθινοπωρο να εχουμε Μαριε και οσο δυνατον καλυτερη προσαρμογη :)

ART-TRAVELLER είπε...

Kαλό φθινόπωρο και καλή σου εβδομάδα το κείμενο σου είναι εξαιρετικό!!! ελπίζω να είσαι εντελώς καλά γιατί λίγο σε χάσαμε αυτές τις μέρες !!!