Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Το άρωμα δεν ήρθε

Συναντηθήκαμε σε έναν κόσμο που θεωρούσα αποκλειστικά δικό μου .
Ξανά μετά από καιρό, όταν το Φως έλουζε το απίθανο και αυτό μας κύκλωσε.
Όμως κάτι από σένα δεν ήμουν σε θέση να επαναφέρω...
Το όνομα ενός ανθρώπου μου θυμίζει πολλά από εκείνον,
το βλέμμα του μου επιτρέπει να γλιστρήσω μέσα στις αμέτρητες αναμνήσεις από χρόνο που φαγώθηκε από κοινού.
Πρώτα όμως υπολογίζω και πιστεύω στη δύναμη της μνήμης και στις οσμές που εγκλώβισε στα πιο κρυφά της δωμάτια.
Η οσμή ήταν και είναι της λογικής και του άλογου μηχανισμού μου ο κινητήρας.
Σαν σκυλί ψάχνω τις σκιές της σε όσους νόμιζα πως μου επέτρεψαν να τη μυρίσω και να την καταπιώ. Καθώς εντός μου την έβρισκα να τριγυρνά, ήξερα πώς από αυτούς δε θα ξεφύγω εύκολα. Κατείχαν ένα μέρος μου και αυτό το μέρος μου δεσμεύτηκε για πάντα. (...για πάντα;)
Τώρα αυτή η οσμή σου έγινε δυσάρεστη αίσθηση και δεν την ανακαλώ.
Ίσως τα δικά μου αισθητήρια όργανα έχασαν κάτι από τη διάθεση να πλησιάσουν .
Ίσως ξέχασα τι σημαίνει ρούχο ποτισμένο με άνθρωπο.
Αυτές οι σκέψεις με κάνουν να θέλω να γελάσω... με εκείνο το σίγουρο κομμάτι του εαυτού μου που δεν πίστεψε στο φυσικό ξεθώριασμα των αρωμάτων. Αν αυτό είναι δυνατό , εγώ μπορώ να είμαι στο πιο δυνατό. Και να γελάσω .
(...αλλά η μύτη να γυρεύει ακόμα να την ξεγελάσεις)

2 σχόλια:

gaykarkinos7 είπε...

Σαν το άρωμα ποτίσει τη ψυχή ξεθυμαίνει;;;
Στο πιο δυνατό απο το φυσικό ξεθώριασμα των αρώματων!
Την Καλημέρα μου!

ART-TRAVELLER είπε...

θέλω να κρατάω τα καλά , τα γνήσια και ανόθευτα αρώματα γιατί δεν αφήνουν την μνήμη να ξεθωριάσει , λειτουργούν σαν βάλσαμο ψυχής και την προστατεύουν από την μπόχα των καιρών και κυρίως από τα παραπλανητικά και βλαβερά αποσμητικά ....