Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Νυχτερινά κεριά Ι


Καπνοί παντού και η φωτιά πουθενά...
αν είχαμε έστω ένα σημάδι ότι καιγόμαστε,
θα ήταν πιο εύκολο να μάθουμε το πότε
θα σβήσουν οι ελπίδες να σωθούμε.
Είναι καπνοί αυτοί που βγαίνουν από μέσα.
Όχι ότι αυτό θα άλλαζε σε κάτι την πορεία που δεν έχει επιστροφή, ούτε στο ελάχιστο δε μοιάζει το γιατί σου με το έτσι που σου απαντώ.
Κι αυτή η φωτιά συνήθισε να με ζεσταίνει,
αυτά τα βράδια του ανάμεσα σε αυτό που είμαστε
και σε αυτό που το αύριο θα μας μεταμορφώσει .
Λες και ο ήλιος που φυλάκισα στο σώμα μου, βρίσκει το χρόνο να εξατμιστεί όταν νυχτώνει και η σκέψη με καταδιώκει σε ένα μπαλκόνι.

3 σχόλια:

gaykarkinos7 είπε...

Στην υγρασία των υδρατμών της νύχτας μετά απο τον ήλιο της μέρας,φυλακιζόμαστε όλοι....
Την Καλημέρα μου!
Όμορφο Σ/Κ να έχεις!

marios104 είπε...

@ gaykarkinos7 : αυτή η φυλακή δίχως κάγκελα ορατά τις νύχτες, είναι που κάνει τα πρωινά ακόμα πιο φωτεινά! Καλό σαββατοκύριακο και σε σένα!

ART-TRAVELLER είπε...

Τελικά καλοί μου φίλοι ... χωρίς την νύκτα δεν υπάρχει η μέρα ... χωρίς το σκοτάδι δεν υπάρχει το φως και χωρίς την φυλακή δεν υπάρχει η ελευθερία !!!