Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Ανάπηρες συμμετρίες

...ένα παιδί ήμουν όσο τολμώ να θυμηθώ
με συμμετρίες ανάπηρες
και αποτελέσματα αμφίβολα...
σαν έργο μισοτελειωμένο ή σαν μια πίστη που δεν οδηγεί στο θαύμα.
Τούτο το κλάμα όμως πλένει τα σκοτάδια
και αναπνέουν πάλι νέες προσδοκίες.
Υπάρχω ; Περπατώ ;
Σε τόση ακινησία τι οδήγησε τις πράξεις ;
Είναι καλύτερη η σκιά
ή στην αλήθεια πρέπει να παραδοθείς ;
Αυτάρεσκα μηνύματα κι όμως δε φτάνουν ως τα αυτιά μου,
είναι μεγάλη απόσταση από τη σκέψη ως τα πλήκτρα.

3 σχόλια:

Leviathan είπε...

nomizo pos i ali8eia pada sxedon voi8a...kali evdomada! :)

gaykarkinos7 είπε...

Αληθής ψυχής να είσαι!
Την Καλησπέρα μου!

marios104 είπε...

Αλήθεια πίστεψα στην αλήθεια... κι αυτή επιδιώκω. Η συνέχεια οσονούπω...! Ευχαριστώ και τους δυο φίλους...Καλησπέρα!