Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Λιγότερο στην πτήση μαθητής

Θυμάμαι να πετάω , δε θυμάμαι όμως τα βλέμματα των ανθρώπων να με κοιτούν , ούτε οι δείκτες των χεριών τους να με σημαδεύουν κι ας το ήθελα, όχι από θαυμασμό να γίνεται αλλά για να μπορούσα τώρα να ζητήσω μιαν επιβεβαίωση πως ναι, ήταν αλήθεια τότε που πετούσα, ήταν οι μάρτυρες μαζί μου και έχουν λόγο να το υποστηρίξουν. 
Ίσως να ήταν όνειρο πως πέταξα ή να μην έχει ο άνθρωπος πολλές φορές τη δυνατότητα να πράξει αναλόγως με πουλί. Κι αν είχα γεννηθεί με φτέρωμα και έλξη προς τα πάνω, νομίζω τώρα η βαρύτητα με κάνει να μη κινώ τα βήματά μου ούτε για λίγο.
Παρατηρώ όμως πολύ, κοιτάζω γύρω μου τους άλλους όμοιούς μου, παραμονεύοντας να δω αυτοί πώς ζούνε, συμβιβασμένοι με την πεζή μας διαδρομή ή μοναχά απροετοίμαστοι να την αφήσουν πίσω τους; Έστω και έναν τους αν δω πως τάχα ανασηκώνεται από το έδαφος, έχω το φόβο πως θα τρέξω να του φορτωθώ στην πλάτη, να απειλήσω να τον ρίξω αν δεν με πάρει ως τα ψηλά μαζί του. Σαν όνειρο θα ήταν κι ας ξέρω πως τη δύναμη δεν έχω να το κάνω.
Θα ήμουν βάρος και προσωρινά ουράνιος, αν μέσα δεν κατόρθωνα τις μηχανές να βάλω μπρος σύντομα θα κατέληγα να πέφτω. Άπτερος κι αναπόδραστος... είναι οι λέξεις τόσες πολλές που με ζαλίζουν, ακόμα κι αυτές με δύναμη στροβίλου αποδεικνύουν την υπεροχή τους απέναντί μου, έχουν τα φτερά και την τόλμη και πετούν... Τόλμη χρειάζεται ή μόνο σκέψη; 
Η σκέψη έρχεται όταν τα πόδια μου λυγίζουν όχι από δύναμη αλλά αδυναμία. Παιδί ήμουν όταν το πρωτοσκέφτηκα, όταν εκδήλωσα αυτήν την αδυναμία να ανεχτώ το χώμα ισόβιο φιλί στα πόδια μου. Τι κι αν στα μάτια της ορκιζόταν έμοιαζα ότι μια μέρα θα πετούσα και το καμάρι της θα ήμουν, έφτασα ίσα μέχρι το κεφάλι της να στέκομαι , ο γιος κάποτε θα έπρεπε να ήταν πιο ψηλά απ'τη γενιά την προηγούμενη.
Δε θα θελα τίποτα προς το παρόν, ούτε να φτάσω ένα βήμα παραπάνω αν δεν το αξίζω. Τι να το κάνεις το κενό αν δεν του βάλεις λίγη αξία να το βάψεις... Θα ήθελα μονάχα να θυμηθώ πως το μπορώ, πώς έχω μέσα μου τις οδηγίες πτήσης. 

7 σχόλια:

aswtosgios είπε...

α. υπεροχο τραγουδι και καθως ειναι βραδυ κυριακης ηρθε και ταιριαξε απολυτα με την δικη μου πλεη-λιστ!
β. μηπως απλα κανεις πτησεις που οι αλλοι δεν μπορουν να δουν γιατι δε βλεπουν περα απο την δικη του ζωη?και δε μπορουν να σε δειξουν γιατι στον ουρανο τους εσυ δε πετας φτανει με χρι το ταβαβι του πολυτελους σπιτιου/?

aswtosgios είπε...

a kai grafeis iperoxa..

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Αφού τολμάς για πτήση να μιλάς,
τα έχεις, φίλε μου, τα φτερά...
και θα πετάξεις! Όχι, όνειρο δεν είναι...

Πολύ καλή γραφή!
Πολύ καλές σκέψεις!

Καλό βράδυ!

ART-TRAVELLER είπε...

Συμφωνώ και εγώ απόλυτα με τον Προμηθέα.... τα φτερά σου ξεδιπλώνονται μέσα από την τόσο υπέροχη γραφή σου... δεν θα πρέπει να φοβάσαι το κενό που πάντα αφήνει ένα πέταγμα έχει και αυτό την αξία και τον λόγο του !!! Καλό σου βράδυ φίλε Μάριε.

marios104 είπε...

@ aswtosgios ευχαριστώ πολύ, είναι ελαφρώς καθησυχαστικό να το σκεφτώ πως έχουν αλλού στραμμένα τα βλέμματά τους και δε με παρατηρούν - ίσως να είναι και το ζητούμενο, να καθησυχαστώ. Καλό σου βράδυ.

@ ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ τα λόγια είναι πολλές φορές εκούσιοι και δειλοί καθησυχασμοί πως προσπάθησα . εύχομαι να είναι κάτι παραπάνω. Σε ευχαριστώ για τις κουβέντες που με κάνουν να σκέφτομαι θετικά :-)

@ ART-TRAVELLER είσαι παραπάνω από επιεικής μαζί μου και νομίζω αυτός είναι ένας λόγος να πάρουν τα μυαλά πέρα από τα πόδια αέρα...πλάκα κάνω. ευχαριστώ, εύχομαι και χαίρομαι, όλα μαζί . :-)

aswtosgios είπε...

μα κεινο που ξεχασα να σου πω , το πιο σημαντικο ειναι οτι εγω ηδη σε βλεπω που πετας και κοιτα να... σε δειχνω κιολας kai και σ ευχαριστω που σε "ειδα" γιατι τετοια φτερα εψαχνα και γω δω μεσα

marios104 είπε...

@aswtosgios επόμενος στόχος λοιπόν να δω κι άλλους να πετούν δίπλα για να μοιραζόμαστε τη χαρά μας. Σε ευχαριστώ θερμά.